ฟ้าสางยามเช้า ถังถังตื่นขึ้นมาก็เห็นอวิ๋นจิ้งซูนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยรอยยิ้ม
"ท่านแม่!" เสียงเด็กน้อยอ่อนหวาน งัวเงียยื่นมือน้อย ๆ ออกไปคว้าชายเสื้อของอวิ๋นจิ้งซู
เห็นบุตรสาวติดนางเช่นนี้ แววตาของอวิ๋นจิ้งซูยิ่งอ่อนโยน
นางอุ้มบุตรสาวน้อยที่กำลังหาวขึ้นมากล่อมเบา ๆ "เป่ากวย ตื่นมาทานอาหารเช้ากันเถิด อีกครู่หนึ่งจะต้องเข้าวังไปเฝ้าท่านปู่ฮ่องเต้แล้ว"
ได้ยินคำว่า ท่านปู่ฮ่องเต้ ดวงตาง่วงซึมของถังถังก็เบิกกว้างขึ้นทันที ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เมื่อก่อนเห็นเด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างมีท่านปู่ นางอิจฉายิ่งนัก
ท่านปู่ของต้าจ้วงลากรถได้ ท่านปู่ของเอ้อต้านซื้อขนมให้กิน...
ไม่รู้ว่าท่านปู่ของถังถังจะเข้ากับนางได้ง่ายหรือไม่...
คิดถึงตรงนี้ ถังถังก็ผละออกจากอ้อมอกท่านแม่ทันที "ท่านพี่ทั้งสามจะไปเยี่ยมท่านปู่ฮ่องเต้กับถังถังด้วยหรือไม่"
ตั้งแต่กลับมาบ้าน นางยังไม่เคยพบท่านพี่ทั้งสามเลย...
มือที่อวิ๋นจิ้งซูกำลังสวมเสื้อผ้าให้ถังถังชะงักไป ฝืนยิ้มกล่าวว่า "มีเพียงเจ้ากับท่านพ่อเท่านั้นที่ไป ท่านพี่ทั้งสามของเจ้าสุขภาพไม่สู้ดี ต้องพักผ่อนอย่างสงบ..."
บุตรชายทั้งสามอ่อนแอและเจ็บป่วยมาตั้งแต่เล็ก ไปพบหมอเทวดาทั่วแดนดินก็ไม่หาย ได้แต่พักผ่อนสงบ อาศัยน้ำยาประทังชีวิต
ทุกครั้งที่คิดถึงบุตรชายผู้น่าสงสารทั้งสาม หัวใจของอวิ๋นจิ้งซูก็ปวดร้าวขึ้นมาเป็นระลอก
เห็นท่านแม่โศกเศร้า ถังถังจึงเข้าไปกอดนาง ปลอบด้วยน้ำเสียงเด็กน้อย "ท่านแม่อย่าได้กลัว ถังถังจะปกป้องท่านแม่ ท่านพี่ทั้งหลาย และท่านพ่อด้วย"