กู้เยี่ยนเจาถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ ดูท่าจะต้องรีบออกเดินทางไปหุบเขาโอสถอ๋องเสียแล้ว...
ฮ่องเต้หมิงเต๋อตบหน้าผากกู้เยี่ยนเจาอย่างระอา ตำหนิด้วยความผิดหวังว่า "เจ้าลูกทรพี ฝ่าบาทหมายถึงให้รับมารดาของถังถังเข้าตำหนักตะวันออก แต่งตั้งเป็นเหลียงตี้!"
หรือว่าเจ้าลูกทรพีนี่อยากได้เพียงลูกสาว แต่มิต้องการมารดาของนาง?
ฮ่องเต้หมิงเต๋อยกมือกดจุดเหรินจงของตน เขากลัวว่าสักวันจะมิได้ตายเพราะอาเจียนเป็นเลือด แต่กลับถูกโอรสเนรคุณนี่ทำให้โมโหตาย!
กู้เยี่ยนเจาสีหน้าเปลี่ยนไปมา เมื่อครู่ยังสงสัยอยู่ว่าเหตุใดเสด็จพ่อจึงทรงกริ้วกะทันหัน บัดนี้ถึงได้เข้าใจ!
เขารีบอธิบาย "เสด็จพ่อ ทรงเข้าใจผิดแล้ว! ถังถังมิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของกระหม่อม เป็นเด็กระหว่างทางที่เก็บมา!"
ทันทีที่ลืมตาก็เห็นถังถังเอ่ยเรียกเขาว่าท่านพ่อไม่หยุดปาก ปรมาจารย์ของเด็กน้อยสิ้นไปแล้ว ตนมิอาจใจแข็งทิ้งเด็กเล็กไว้ในศาลเต๋าเพียงลำพังได้
ไหน ๆ ก็มิมีบุตรสาว ก็เลยพากลับมาเลี้ยงดูเสียเลย
หลังฟังกู้เยี่ยนเจาอธิบายความ สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเต๋อกลับเคร่งขรึมขึ้น
เรื่องทั้งหมดนี้ช่างบังเอิญเกินไป
เด็กน้อยอายุสามขวบ ต่อให้ปราดเปรื่องเพียงใดก็มิอาจมีวิชาแพทย์ที่ล้ำเลิศปานนี้
องค์รัชทายาททรงสุขุมรอบคอบมาตลอด เหตุใดเพิ่งอยู่กับเด็กหญิงชื่อถังถังเพียงแค่หนึ่งหรือสองวัน ทั้งยังมิได้ไต่สวนอย่างละเอียด กลับพานางเข้าตำหนักตะวันออกอย่างบุ่มบ่ามเช่นนี้?
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงนิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงตรัสว่า "เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก ถ้าหากถังถังเกี่ยวข้องกับศพเชิดนั่น ต้องมิอาจเก็บไว้! เจ้าเป็นคนรอบคอบ ควรรู้ว่าต้องทำอย่างไรโดยมิต้องให้ฝ่าบาทสั่งสอน!"