เห็นกู้เยี่ยนซิวกลับเป็นปกติ หนวดของหมอหลวงหลิวสั่นระริก ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
วิชาฝังเข็มที่องค์หญิงน้อยเล่าให้ฟัง กับวิธีที่เขาใช้ฝังเข็มให้ผู้อื่นในยามปกติก็ไม่ได้ต่างกันตรงไหน แต่ผลลัพธ์กลับต่างกันราวฟ้ากับดิน!
หากเป็นแต่ก่อน ผู้ป่วยที่เป็นโรคความจำเสื่อมและโรคเขลา อย่างน้อยก็ต้องฝังเข็มต่อเนื่องกว่าครึ่งเดือน และจะไม่หายกลับเป็นปกติในคราวเดียว อย่างมากก็แค่ความจำดีขึ้น
มุมปากหมอหลวงหลิวกระตุก แต่บัดนี้ใต้เท้าอ๋องอันฝังเข็มเพียงครั้งเดียว โรคความจำเสื่อมกับโรคเขลาก็หายสนิท นี่...นี่ช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน...
นึกถึงยาเม็ดเล็กที่เด็กน้อยยัดเข้าปากกู้เยี่ยนซิวเมื่อครู่ หมอหลวงหลิวก็ขมวดคิ้วเลิกขึ้นอย่างครุ่นคิด
ดูท่าที่ใต้เท้าอ๋องอันฟื้นตัวได้เร็วถึงเพียงนี้ การฝังเข็มเป็นเพียงเรื่องรอง ยาเม็ดเล็กนั้นต่างหากคือกุญแจสำคัญ!
หมอหลวงหลิวคิดอยู่ในใจ แต่มือที่ถอนเข็มกลับไม่ช้าลงแม้แต่น้อย ไม่ช้าก็เก็บเข็มเสร็จ
“ใต้เท้าอ๋องอัน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? มีที่ใดไม่สบายหรือไม่?” หมอหลวงหลิวก้มตัวถามอย่างระมัดระวัง “รู้สึกอ่อนแรงเวียนศีรษะหรือไม่?”
กู้เยี่ยนซิวสัมผัสอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลำบากหมอหลวงหลิวแล้ว ข้าไม่รู้สึกไม่สบายตรงใดเลย!”
บัดนี้เขารู้สึกดียิ่งนัก ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! ตอนนี้อยากแต่จะเข้าวังเข้าเฝ้าเสด็จพ่อทันที!
หมอหลวงหลิวโล่งอก ประสานมือคารวะกู้เยี่ยนซิว “ทั้งหมดเป็นผลงานของฝ่าบาทหญิงน้อย กระหม่อมเพียงทำตามบัญชาเท่านั้น!”