ถังถังป่องแก้มยัดเงินทองกลับเข้าไปใหม่ "เงินทองของถังถังหามาได้ก็ต้องเอามาให้ครอบครัวใช้จ้า~ ป้ายไม้ของอาจารย์ถังถังก็ทำจากเงินตำลึงนี้ทั้งนั้นแหละ!"
ลุงสี่ตอนนี้จนจนกระเป๋าเกลี้ยงยิ่งกว่าหน้า ถังถังไม่อยากให้ท่านต้องหิวท้องกิ่ว ๆ...
มองดูแท่งทองแท่งเงินในอ้อมกอด กู้เยี่ยนซิวรู้สึกในใจปั่นป่วนยุ่งเหยิง ครู่ใหญ่ใต้สายตาจับจ้องของถังถัง ในที่สุดก็ค่อย ๆ พยักหน้า "เช่นนั้นท่านอารับไว้ก็แล้วกัน ถังถังคิดถึงท่านอาขนาดนี้ ท่านอาซาบซึ้งใจนัก!"
ช่างเถิด นับแต่นี้เขาจะขายภาพเขียนวันละสองภาพ พากเพียรหาเงินเลี้ยงดูหลานสาวตัวน้อยให้ดี
เห็นท่านอารับไว้ ลักยิ้มสองข้างของถังถังผุดขึ้นมาบาง ๆ ที่มุมปาก ยิ้มอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ "อย่างนี้สิถึงจะถูก~ ทีนี้ท่านอา หนูสองคนรีบไปหาเสด็จปู่กับพ่อกันเถอะ~"
ถังถังอยากรู้เร็ว ๆ ว่าเรื่องประหลาดพิลึกที่ลุงสี่พูดถึงคือเรื่องอะไรกันแน่
แคว้นเผ่าหิมะซาง
หิมะเกล็ดใหญ่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ปกคลุมทั่วทั้งพระราชวังด้วยหิมะขาวโพลน ท้องฟ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น เหลือเพียงเสียงลมหิมะโหยหวนกังวานก้องอยู่ท่ามกลางปราสาทราชวังอันเวิ้งว้าง
ในตำหนักอุ่นแห่งหอจู๋กวง เลิ่งเยวียนสวมเสื้อคลุมแพรสีดำ นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนเตียงอ่อน
"ท่านเจ้านาย ตามความเห็นของข้าพเจ้า สู้เก็บต้าหยงไว้ทีหลังสุด รวบรวมแคว้นอื่น ๆ เข้ากระเป๋าให้หมดก่อน แล้วค่อยทุ่มสรรพกำลังทั้งหมดจัดการต้าหยงในภายหลัง..." ซางซือ อดีตผู้อาวุโสใหญ่แห่งแคว้นเผ่าหิมะซาง เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "แผนใหญ่ของท่านเจ้านายชักช้าไม่ได้..."
ท่านเจ้านายส่งผู้ช่วยฝีมือดีไปยังต้าหยงหลายครั้งหลายหน แต่ทุกครั้งกลับถูกใครบางคนแอบทำลายแผนการเสียก่อน