"ต้องดื่มยาให้ดี ๆ นะรู้ไหม?" นิ้วของถังถังลูบคลำหัวของหยาหยาเบา ๆ
หยาหยาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ครู่หนึ่ง แววตาสงสัยใคร่รู้ของนกกระจอกน้อยก็เลือนหายไป มันพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ถังถังจึงพึงพอใจและชักมือกลับ ก่อนจะสวมชุดนักพรตที่วางไว้ข้าง ๆ หยิบกระบี่ไม้ท้อสะพายไว้ด้านหลัง แล้วก้าวออกไปอย่างมุ่งมั่น
"เป่ากวย เจ้าฟื้นแล้วหรือ? ร่างกายยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกหรือไม่?" อวิ๋นจิ้งซูเดินเข้ามาพร้อมประคองมือของหงอวี้ ใบหน้าอิดโรยเล็กน้อยแต่อบอวลไปด้วยความห่วงใย
"ท่านแม่!" ถังถังโผเข้าไปกอดนางแน่น "ถังถังไม่เป็นอะไรแล้ว! ท่านพ่ออยู่ที่ไหนเจ้าคะ? ท่านอาจารย์ถูกขโมยไป ถังถังต้องกลับไปสักหน่อย!"
ยามนี้สมองของเด็กน้อยเริ่มทำงานได้แล้ว โจรที่ขโมยท่านอาจารย์กับโจรที่ขโมยดวงวิญญาณท่านอาจารย์ต้องเป็นคนเดียวกันแน่
ชุบชีวิตท่านอาจารย์? ถังถังคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้
แต่ต้องทำอะไรถึงต้องขโมยทั้งร่างทั้งวิญญาณ? สมองของถังถังคิดวนเวียนรวดเร็ว ไม่นานก็มีคำตอบในใจ
ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตของถังถังหรี่ลง หนังศีรษะชาไปหมด
ผีดิบเดินได้ ผู้คนล้มตายนับไม่ถ้วน!
"เป่ากวย เจ้าบอกว่าหลุมศพของอาจารย์เจ้าถูกขุด ร่างหายไปหรือ?" อวิ๋นจิ้งซูลมหายใจพลันเย็นเยียบ คิ้วขมวดแน่นด้วยความหนักใจ
เมื่อวานลูกสาวตัวน้อยกระอักเลือดหมดสติ เป็นเพราะเรื่องนี้หรือไม่?
ถังถังพยักหน้า ใบหน้านุ่มนิ่มตึงเครียด "ดังนั้นข้าต้องกลับไปสักหน่อย ดูว่าจะหาตามร่องรอยอะไรได้หรือไม่!"
อวิ๋นจิ้งซูไม่กล้ารอช้า สั่งให้หงอวี้อุ้มบุตรสาว พร้อมกับสั่งให้ฉุยอวี้ห้ามกู้เยี่ยนเจาที่ยังเตรียมตัวจะไปเข้าเฝ้า