กู้เยี่ยนเจาออกจากตำหนักหยางซินเมื่อฟ้ามืดสนิทแล้ว เห็นหวังจงพร้อมขันทีน้อยกว่าสิบนายรออยู่ใต้ชายคา ไม่ไกลออกไปมีหีบใหญ่สิบใบวางเรียงรายเป็นระเบียบ ในใจรู้ดีว่านี่คือรางวัลที่เสด็จพ่อประทานแก่ถังถัง มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว
"องค์ชายประทับปลอดภัย!" หวังจงสะบัดพัดหางม้า ค้อมตัวทำความเคารพด้วยรอยยิ้มกว้าง "นี่ล้วนเป็นของที่ฝ่าบาทพระราชทานแก่พระธิดาน้อย... ยังมีประกาศิตอีกฉบับหนึ่ง..."
ฝ่าบาทถึงกับเปลี่ยนลายปักบนอาภรณ์มงคลของพระธิดาน้อยเป็นมังกรทองห้าเล็บ น่าทึ่งนัก... อาภรณ์แดงลายมังกรทอง ทั่วใต้หล้านอกจากพระธิดาน้อยแล้วผู้ใดจะได้รับเกียรติยศเช่นนี้...
ในหีบมิใช่เพียงเงินทองเพชรพลอย แต่ยังมีพัดหางม้าด้ามหยกเขียวพู่ไหมสวรรค์ รวมทั้ง... ของล้ำค่าประจำศาลบรรพชนที่ฝ่าบาททรงนำ... ลักลอบนำออกมาเป็นหยกขาวเนื้อละเอียดดุจไขมันแกะ รับสั่งให้ช่างทำเป็นปิ่นปักผมและหยกประจำตัว รอเพียงพระธิดาน้อยกลับมาจึงจะพระราชทาน...
คิดมาถึงตรงนี้ หางตาของหวังจงกระตุก เพียงแต่ความทุกข์ตกแก่ฝ่าบาทแล้ว นับแต่ลักลอบนำหยกขาวเนื้อละเอียดดุจไขมันแกะออกมา ก็ทรงฝันร้ายติดต่อกันสามวัน
คิดดูแล้ว คงเป็นโอรสสวรรค์องค์ก่อนแสดงปาฏิหาริย์ เข้าสู่ความฝันมาทรงสนทนาอย่างสันติกับฝ่าบาทกระมัง...
ถังถังเพิ่งดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นหมดชามหนึ่ง ก็เห็นฟู่เฉวียนเร่งรีบเดินเข้าตำหนักเต๋ออิน "กระหม่อมถวายพระพรพระชายารัชทายาท พระธิดาทรงปลอดภัย!"
อวิ๋นจิ้งซูหยุดพัดกลมในมือเบา ๆ ดวงตางามเงยขึ้นเอ่ยเสียงนุ่มนวล "ลุกขึ้นเถิด! องค์ชายไม่กลับมาเสวยพระกระยาหารหรือ?"