หลังจากส่งตัวหวังกงกงกลับไปแล้ว ถังถังก็กอดหยาหยาแล้วหมุนตัวเป็นวงกลมด้วยความดีใจ: "เยี่ยมไปเลย~ หยาหยาเองก็เป็นคหบดีใหญ่แล้วนะ!"
หยาหยาเองก็ดีใจเช่นกัน พยักหน้าพร่ำว่า "ถังถังเก่ง หยาหยาเองก็เก่ง!"
เมื่อเห็นทองคำมากมายขนาดนี้ หยาหยาก็ไม่ถือสาเรื่องจิกกินลูกตาน่าขยะแขยงพวกนั้นอีกแล้ว~
หากครั้งหน้ามีเรื่องเช่นนี้อีก หยาหยาก็จะจิกอีก!
ไม่เพียงถังถังกับหยาหยาที่ดีใจ แม้แต่อาจารย์หวยเจินกับอาจารย์หวยเฉินก็ยังประหลาดใจยินดีเช่นกัน
พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า เพียงแค่ตามศิษย์น้องเล็กออกไปข้างนอกคราหนึ่ง กลับมาไม่เพียงได้รับพระราชโองการพระราชทานสมญานามจากฝ่าบาท แต่พวกเขาทั้งสองยังได้บ้านพักหลังใหญ่สามชั้นในเมืองหลวงคนละหนึ่งหลัง!
"ศิษย์พี่ รีบตบข้าที ข้ากลัวว่าข้ากำลังฝันอยู่..." อาจารย์หวยเฉินขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตนก็ไม่ได้ออกแรงอะไรเลย เหตุใดจึงไม่เพียงได้รับสมญานามว่าจินเหรินทงโยวจี้ซื่อ แต่ยังได้บ้านพักหลังใหญ่มาเสียดื้อ ๆ...
ปฐมบรรพจารย์ซานชิง! แม้ในฝันเขายังไม่กล้าฝันถึงเรื่องใหญ่โตปานนี้เลย!
อาจารย์หวยเจินเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ได้ยินคำพูดของหวยเฉิน จึงเงื้อมือตบหน้าผากของเขาฉาดหนึ่ง
"อ๊า!" หวยเฉินร้องด้วยความเจ็บปวด เอามือกุมหน้าผากแล้วร้องไห้ปนหัวเราะ "ศิษย์พี่! ไม่ใช่ความฝัน เป็นเรื่องจริง! พวกเราร่ำรวยแล้ว!"
เขาจินเหรินทงโยวจี้ซื่อ·หวยเฉิน ขอสาบานต่อปฐมบรรพจารย์ซานชิงว่า ต่อจากนี้จะทุ่มเทช่วยเหลืออยู่เคียงข้างศิษย์น้องเล็ก ด้วยใจภักดีไม่มีวันทรยศ!