ถังถังหลับลึกมากในครานี้ จนกระทั่งยามเย็นคล้อยจึงขยี้ดวงตาปรือและตื่นขึ้น
"ท่านพ่อ~" เสียงอ้อแอ้ของเด็กน้อยแฝงความงัวเงีย อ่อนหวานดุจน้ำนม ถังถังพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของผู้ที่นั่งอยู่บนเตียงโดยสัญชาตญาณ
"เป่ากวยตื่นแล้วหรือ?" อวิ๋นจิ้งซูโอบกอดร่างน้อยป้อมนุ่มนิ่มของบุตรสาว หว่างคิ้วและหางตาเผยรอยยิ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน
จนถึงขณะนี้ ถังถังจึงได้กลิ่นหอมสดชื่นอันคุ้นเคย
เด็กน้อยตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นแหงนหน้าขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ เสียงอ้อแอ้แฝงความไม่อยากเชื่อว่า "ท่านแม่?"
นางคิดถึงท่านแม่มากเกินไปกระมัง จึงเกิดเป็นภาพหลอนขึ้น~
ถังถังจ้องมองอวิ๋นจิ้งซูอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยกมือขึ้นขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งกลับเห็นว่าท่านแม่ยังคงยิ้มละไมจ้องมองตน
สมองของเด็กน้อยหยุดชะงักไปชั่วขณะ นางลองเอื้อมมือเล็กๆ ไปลูบไล้ใบหน้าอวิ๋นจิ้งซู สัมผัสอุ่นที่ปลายนิ้ว ทว่าเพิ่งทำให้นางเชื่อว่ามิใช่ภาพลวง
"ท่านแม่! ท่านแม่จริงๆ ด้วย!" ถังถังซุกศีรษะเข้ามาในอ้อมอกอวิ๋นจิ้งซู โอบกอดอย่างแนบแน่นไม่ยอมปล่อย "ถังถังถึงบ้านแล้ว~"
ท่านพ่อไม่ได้หลอกถังถังจริงๆ!
เป็นดังคาด หลับตื่นขึ้นมาก็ได้เห็นท่านแม่~
อวิ๋นจิ้งซูโอบกอดบุตรสาวน้อยอย่างแนบแน่นเช่นกัน น้ำเสียงอ่อนโยนยากบรรยาย "เป่ากวยของแม่ ต้องลำบากอยู่ข้างนอก... กลับมาได้ก็ดีแล้ว..."
วันนั้นบุตรสาวน้อยเพียงเอ่ยว่าอาจาวมีอันตรายแล้วรีบร้อนจากไป นับตั้งแต่เป่ากวยออกจากเมืองหลวง จิตใจของนางก็แขวนค้างอยู่ตลอด
บัดนี้บุตรสาวกลับมา หัวใจของตนก็วางลงที่เดิมได้เสียที...
ศีรษะน้อยปุกปุยของถังถังถูไถกับอ้อมอกอวิ๋นจิ้งซู เอ่ยอ้อแอ้ว่า "ท่านแม่~ ไปที่อำเภอชิงจู๋หาอีแปะได้ตั้งมากโข~ ถังถังยังเอาของขวัญมาให้ท่านแม่ด้วย~"