ถังถังสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเกลี้ยกล่อมว่า "ตามข้าไปไม่มีข้าวกิน น่าสงสารจะตาย~ เจ้าอยู่ในป่าเถิด อยากกินอะไรก็จับกิน วันคืนเช่นนั้นช่างสุขสำราญ จริงหรือไม่?"
แต่ถังถังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเสือโคร่งลายพาดกลอนทรุดตัวลงหมอบกับพื้น ยกอุ้งเท้าสองข้างปิดหูไว้
ไม่ฟังไม่ฟัง หนูน้อยสวดมนต์!
ต่อให้วันนี้เง็กเซียนฮ่องเต้มา เสือน้อยก็จะตามหนูน้อยไป!
เห็นเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ถังถังหัวไหล่ตกทั้งสองข้าง ห่อเหี่ยวอิดโรย ราวกับมะเขือถูกน้ำค้างแข็ง
"ไกวไก มันยินยอมอยู่ข้างกายเจ้าแถมยังรู้ความเช่นนี้ ล้วนเป็นวาสนากัน..." สายตาของอวิ๋นเจ้าหยางเลื่อนจากเสือโคร่งที่กำลังเกลี้ยกล่อม "ท่านน้าสองจะให้คนส่งเหยื่อมาให้ทุกวัน ย่อมไม่ปล่อยให้มันอด..."
เสือรู้ความเช่นนี้หายากในโลกหล้า มีลมกระพือหญ้าขยับอันใดก็ปิดบังมันไม่ได้ เช่นนี้แล้ว ความปลอดภัยของหลานสาวตัวน้อยก็เพิ่มการคุ้มครองอีกชั้นหนึ่ง
"ก็ได้~" สีหน้ากลัดกลุ้มของก้อนแป้งน้อยยังไม่จางหาย "ข้าเลี้ยงเองก็ได้~ ท่านน้าสองอย่าได้กังวล..."
เงินทองสมบัติของตระกูลท่านตาทวดล้วนถูกถังถังควักจนหมดแล้ว ตอนนี้คงจนกรอบแกร็บ จะเลี้ยงเสือใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร~
เสือที่แอบฟังได้ยิน พุ่งพรวดขึ้นจากพื้น กระโดดโลดเต้นสองรอบที่เดิม แหงนหน้าคำรามก้องฟ้า
อ้าววว~ อ้าววว~ เสือน้อยดีใจ!
"ไปเถอะ~" ถังถังซบศีรษะไว้บนบ่าท่านน้าสอง พูดอย่างอิดโรยไร้เรี่ยวแรง "ท่านน้าสอง พวกเรารีบกลับไปพบท่านตาทวดเถิด~"
ยังไม่ทันที่อวิ๋นเจ้าหยางจะตอบรับ ก็เห็นเสือโคร่งกระโจนพรวดเดียว นำหน้าพุ่งออกไปก่อน วิ่งพลางคำรามพลาง ตกใจจนหมู่นกกระจัดกระจาย งูแมลงหนีเตลิด ภาพช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก