ฮ่องเต้หมิงเต๋อไม่รู้ว่าในใจถังถังคิดอะไรอยู่ จึงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนักว่า "เจ้าชื่อถังถังหรือ?"
ถังถังพยักหน้า "ถูกต้องเพคะ ท่านอาจารย์เป็นคนตั้งชื่อให้!"
หรือว่าท่านปู่ฮ่องเต้ชราภาพแล้ว ความจำเลยถดถอย?
เมื่อคิดได้ดังนั้น ถังถังก็พลันรู้สึกสงสารขึ้นมา จึงลูบหลังมือฮ่องเต้หมิงเต๋อเบาๆ "ท่านปู่ฮ่องเต้ ถังถังก็คือข้า ข้าก็คือถังถังเพคะ!"
มือน้อยยังไม่ทันจะหดกลับ ถังถังก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า แสงสีทองบนพระเศียรของท่านปู่ฮ่องเต้นั้น หนาขึ้นเล็กน้อยจริงๆ
เด็กน้อยเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นไปบนตักของฮ่องเต้หมิงเต๋อ แล้วเอนตัวซุกอยู่ในพระทรวง
ฮ่องเต้หมิงเต๋อชะงักงันไปทั้งพระวรกาย ทรงจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมพระทรวงอย่างไม่อยากเชื่อสายพระเนตร
ในบรรดาพระนัดดา มีเพียงถังถังเท่านั้นที่กล้าสนิทสนมกับพระองค์ถึงเพียงนี้
ฮ่องเต้หมิงเต๋อรู้สึกอบอุ่นพระทัย น้ำพระสุรเสียงจึงมิได้เข้มงวดเช่นก่อนหน้านี้ "เจ้าเป็นคนช่วยชีวิตบิดาเจ้าหรือ?"
ถังถังได้ยินดังนั้นก็ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ "ตอนนั้นถังถังกำลังขอพรให้มีบิดา บิดาก็ตกลงมาจากฟ้า จนหลังคาศาลเต๋าทะลุเลยเพคะ!"
ฮืม~ ตอนนั้นควรจะขอพรกับท่านอาจารย์ ให้บิดาไม่ต้องทะลุหลังคา แต่ให้บินเข้ามาในห้องได้โดยตรง
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทอดพระเนตรแวววาวเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามประหนึ่งไร้ความนัย "ตอนที่บิดาเจ้าตกลงมานั้น มีผู้อื่นอีกหรือไม่?"
ถังถังงอนิ้วนับพลางตอบ "มีท่านอาจารย์ มีหยาหยา แล้วก็ถังถัง... รวมสามคนเพคะ!"
"หยาหยา?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อกวาดพระเนตรไปที่กู้เยี่ยนเจา
ไอ้ลูกทรพีนี่บอกว่าในศาลเต๋ามีแค่สองคนไม่ใช่หรือ?
แล้วหยาหยาคนนี้โผล่มาจากไหนกัน
"ใช่เพคะ ท่านปู่ฮ่องเต้! หยาหยาเป็นอีกาน้อยที่งดงามมาก~ ไม่เพียงแต่บินได้ ยังฉลาดอีกด้วย เก่งรองลงมาจากถังถังนิดเดียวเองเพคะ!" ถังถังพูดพลางทำมือประกอบ "เก่งรองลงมานิดเดียวจริงๆ นะเพคะ~"