รุ่งเช้าตรู่ของวันถัดมา เหล่าผู้คนต่างมุ่งหน้าสู่เขาหมอกทึบ
ถังถังถูกเจิ้นกั๋วกงอ้อมไว้ในอ้อมแขน ใบหน้ากลมมนนุ่มนิ่มสั่นระรัวตามจังหวะม้าวิ่ง "ท่านตาทวดเจ้าคะ ครากลับเมืองหลวงครานี้ท่านจะพักอยู่นานแค่ไหน"
เด็กน้อยเงยศีรษะขึ้น ดวงตาเปี่ยมความคาดหวังมองเจิ้นกั๋วกง น้ำเสียงอ่อนละมุนทำให้มุมปากของเจิ้นกั๋วกงยกยิ้มขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
"คาดว่าคงอยู่สักเดือนกว่า..." เจิ้นกั๋วกงกล่าวพลางหนีบท้องม้าเบา ๆ ฝีเท้าม้าเร่งความเร็วขึ้นอีกหลายส่วน "หลังจากกลับเมืองหลวงแล้ว เจ้าไปพักที่จวนกั๋วกงสักสองสามวันเป็นเพื่อนท่านตาพ่อได้หรือไม่"
หลานสาวน้อยน่ารักเช่นนี้ ตนเองบัดนี้คุ้นชินกับการมีนางอยู่เคียงข้างแล้ว ย่อมไม่อาจทนไม่ได้พบหน้านางหลายวัน
คิดได้ดังนั้น เจิ้นกั๋วกงก็อดขบริมฝีปากไม่ได้ หากมิได้ผลจริง ๆ ตนก็จะยื่นคืนอำนาจทหาร ลาออกจากราชการกลับเมืองหลวงก็แล้วกัน...
เช่นนี้จะได้พบหน้าหลานสาวน้อยทุกวัน แค่คิดก็รู้สึกเป็นสุขแล้ว
"ได้สิเจ้าคะ..." ถังถังกำชายแขนเสื้อของเจิ้นกั๋วกงแน่นขึ้น "แต่...ข้ากลับบ้านแล้วต้องอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อท่านแม่ พี่ชาย แล้วก็เสด็จปู่เสด็จย่าก่อนนะเจ้าคะ..."
พระอาทิตย์ขึ้นวนเวียนไปหลายรอบ ถังถังรู้สึกว่าออกมานานแสนนานแล้ว คิดถึงบ้านบ้างแล้วล่ะ
เจิ้นกั๋วกงดวงตาฉายรอยยิ้มโค้งงอ เอ่ยเสียงดังว่า "ย่อมได้แน่นอน! เจ้านั่งดี ๆ นะ ท่านตาพ่อจะพาเจ้าสัมผัสความสนุกของการขี่ม้า!"
กล่าวจบ เจิ้นกั๋วกงก็กระตุกบังเหียนเร่งม้า พาถังถังพุ่งทะยานไป
ฮวาฮวาเห็นถังถังวิ่งไปไกล ก็ออกแรงวิ่งกวดตามไป พลางส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างร่าเริงออกมาจากลำคอเป็นระยะ