"พระธิดา…" อู่โหวอิ่งโหวคาดไม่ถึงว่านางอายุเพียงน้อยนิด กลับกล่าววาจาอบอุ่นใจเช่นนี้ได้ ชั่วขณะนั้นในใจหวนคิดถึงเรื่องราวมากมาย
เฮ้อ! ช่างเป็นอีกวันที่อยากเอาถุงคลุมพระธิดาจริง ๆ…
หากไม่ใช่เพราะเก้าชั่วโคตรอยู่ในกำมือของฝ่าบาท เขาคงย้อมถุงหลากสีคลุมพระธิดาหนีไปนานแล้ว
ถังถังเม้มริมฝีปาก ใบหน้ากลมยุ้ยปรากฏลักยิ้มสองข้าง "ส่วนพวกมือสังหารกลุ่มนั้น… ข้าคิดว่าพวกมันน่าจะซ่อนตัวอยู่ในภูเขาหรือไม่ก็ถ้ำ…"
หรือไม่ก็รังใหญ่ของพวกมันอยู่บนภูเขาหรือในถ้ำเป็นแน่ มิเช่นนั้นท่านตาทวดให้คนสืบมานานถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่มีเบาะแสเลยแม้แต่น้อย
ศพเชิดสามารถซ่อนตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง โดยไม่กินไม่ดื่มได้นาน ดังนั้น… ถังถังคิดว่าพวกมันหากไม่ใช่คนเป็น ก็ต้องเป็นศพเชิด!
"ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!" มือของเจิ้นกั๋วกงที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่น ในสมองรีบไล่หาภูเขาใกล้เคียง ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "ในเขตรอบอำเภอชิงเหอมีเพียงเขาหมอกทึบลูกมหึมาเพียงลูกเดียว! ครานั้นเราผ่านเขาหมอกทึบ พวกมือสังหารก็โผล่พรวดออกมาจากที่นี่!"
เขาหมอกทึบทอดยาวต่อเนื่องเป็นทิวแถว ภูมิประเทศซับซ้อน ทั้งยังมีหมอกหนาปกคลุมตลอดปี หากเหล่าศพเชิดที่ถังถังกล่าวถึงแฝงตัวอยู่ที่นี่ ย่อมไม่ถูกพบเจอได้ง่าย
"เช่นนั้นข้าจะกลับไปวาดยันต์เดี๋ยวนี้ แล้วให้ท่านน้าสะใภ้ใหญ่กับท่านยายแม่ตระเตรียมสมุนไพรหลีกเลี่ยงพิษและอุปสรรค!" ถังถังกล่าวพลางยกขาพร้อมจะจากไป "รุ่งเช้าพวกเราจะไปเขาหมอกทึบแห่งนี้เพื่อคิดบัญชีกับพวกมัน!"