ถังถังเดินต่อไปข้างหน้า สีหน้าเคร่งขรึมมองภูเขาที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมตรงหน้า พลันนางดีดนิ้วคำนวณรวดเร็ว ฉับพลันชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งพลางส่งเสียงอ้อแอ้ว่า "ฮวาฮวา พุ่งชนเถาวัลย์นี่ออกไป!"
คิดจะใช้เถาวัลย์เลือดผีกลบกลิ่นอายของศพเชิดรึ ฝันไปเถิด!
หากถังถังอ่านตำรามาน้อยก็ว่าไป แต่นางอ่านมาไม่น้อย เถาวัลย์เลือดผีเช่นนี้ย่อมรู้จักดี!
"โฮก~" ฮวาฮวาคำรามต่ำ กระโจนขึ้น กรงเล็บตะปบใส่เถาวัลย์เลือดผีที่เกาะติดภูเขาอย่างแรง ได้ยินเพียงเสียงฉีกขาดกรอบแกรบ เถาวัลย์ขาดสะบั้น ทันใดนั้นตรงหน้าถังถังก็ปรากฏช่องถ้ำมืดมิด
เด็กน้อยเบิกตาเรียวรูปซิ่งกว้าง ตอกเส้นด้ายช่างไม้ตีหมึกที่เหลือลงตรงปากถ้ำ แล้วจึงค่อยถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
"ท่านตาทวด ท่านรอข้ากับฮวาฮวาอยู่ที่นี่นะเจ้าคะ!" ถังถังกำชับด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "ห้ามเข้ามาที่นี่เด็ดขาดเลยเจ้าค่ะ!"
ศพเชิดข้างในไม่รู้มีมากเพียงใด ท่านตาทวดกับคนอื่นล้วนเป็นคนธรรมดาไร้เวทมนตร์ ถังถังไม่อาจพาพวกเขาไปเสี่ยง
เจิ้นกั๋วกงผู้ยืนอยู่หน้าต้นหวยริมฝีปากขยับ สุดท้ายเสียงสั่นเครือกำชับว่า "ไกวไกเอ๋ย เจ้ากับฮวาฮวาเข้าไปก็จงระวังด้วย! หากสู้เองไม่ไหว ก็จงตะโกนดัง ๆ! ท่านตาจะเข้าไปช่วยเจ้า!"
ต่อให้ห่วงหลานน้อยเพียงใด แต่ยามนี้ก็รู้แก่ใจว่ามิใช่คราใช้อารมณ์ ได้แต่พร่ำกำชับหลายประโยค
"รู้แล้วเจ้าค่ะ! ท่านตาทวดก็ต้องเป็นเด็กดีด้วยนะเจ้าคะ~" เด็กน้อยเอ่ยพลางโบกมือ แล้วนำฮวาฮวาหายเข้าไปในถ้ำโดยไม่หันกลับ