ฮ่องเต้หมิงเต๋อก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างเฉียบแหลม
ขุนนางพวกนี้เป็นอะไรกัน? ทำไมดวงตาทุกคนแดงก่ำไปหมด?
จนกระทั่งเห็นหลานสาวตัวน้อยในอ้อมอกของกู้เยี่ยนเจา พระองค์จึงกระจ่างแจ้ง
ที่แท้ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของพวกนางมากันแล้ว มิน่าล่ะดวงตาของแต่ละคนแดงยิ่งกว่าตากระต่ายเสียอีก
คิดดังนั้น ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็กวักมือเรียกถังถัง น้ำเสียงทรงอำนาจจงใจอ่อนโยนลงหลายส่วน "เป่ากวย มาหาเสด็จปู่นี่..."
หลานสาวตัวน้อยยังเจริญวัย ต้องนั่งให้สบายที่สุด
ส่วนองค์รัชทายาท ร่างกายกำยำแข็งแรง ยืนเฝ้าอยู่ก็พอ
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ถังถังก็ก้าวเท้าอย่างร่าเริง เม้มปากน้อยๆ หอบแฮ่กๆ ปีนบันไดหลายสิบขั้น จนเป็นที่พอใจจึงพุ่งตัวเข้ากอดในอ้อมพระกรของฮ่องเต้หมิงเต๋อ
"เสด็จปู่~ ถังถังคิดถึงพระองค์เหลือเกิน~" เสียงน้ำนมหวานใสของก้อนน้อยทำให้พระทัยของฮ่องเต้หมิงเต๋อละลาย อดไม่ได้ที่จะบีบแก้มยุ้ยของนางด้วยความเอ็นดู "เจ้าหนูน้อยนี่ มีเสด็จอาห้าก็ลืมเสด็จปู่ไปแล้วใช่ไหม?"
ทั้งที่เพิ่งไม่เห็นหลานสาวแค่วันสองวัน แต่ฮ่องเต้หมิงเต๋อกลับรู้สึกเหมือนผ่านมานานแสนนาน
ถังถังปลดห่อสัมภาระลง โบกมือเรียกหยาหยาที่อยู่กลางอากาศ แล้วจึงกอดพระกรของฮ่องเต้หมิงเต๋อ ตอบด้วยเสียงอ้อน "เปล่าเลย~ ถังถังชอบเสด็จปู่ที่สุด ไม่มีทางลืมเด็ดขาด!"
หยาหยาเห็นดังนั้นก็ร้องก้าก้าเบาๆ สองครั้ง เป็นการแสดงความเห็นด้วย
คนหนึ่งอีกาหนึ่งทำให้ฮ่องเต้หมิงเต๋อปลื้มพระทัยจนเบ่งบาน รอยย่นบนพระพักตร์ยิ้มเป็นดอกไม้