ยามราตรี รอบด้านเงียบสงัด ตำหนักข้างที่ถังถังพักอยู่สว่างไสวด้วยแสงไฟ
ถังถังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้จันทน์แดงที่กู้เยี่ยนเจาสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ปลายนิ้วกุมพู่กันขนหมาป่า ตั้งใจขีดเขียนลงบนกระดาษยันต์เปล่าอย่างเคร่งขรึม หยาหยานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ บางครั้งเอียงศีรษะมองไปนอกหน้าต่าง
ครึ่งชั่วยามให้หลัง ถังถังจึงวาดกระดาษยันต์แผ่นสุดท้ายเสร็จ พอวางพู่กันก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน
หยาหยาเห็นดังนั้น รีบกระพือปีกเอ่ยปากชมว่า "ถังเป่าเก่งนัก วาดยันต์ทีเดียวมากมายเพียงนี้ ไม่เพียงแต่วาดเร็ว ทั้งยังสวยงาม งดงามไม่แพ้ตัวถังถังเลย!"
ถังถังได้ยิน มือน้อยอดไม่ได้ที่จะลูบแก้มตัวเอง หางคิ้วหางตาเปี่ยมด้วยความปีติ กระแอมเบาๆ สองครั้งแสร้งถ่อมตนว่า "ก็ไม่ได้ดีอย่างที่หยาหยาว่าเสียหน่อย…แหะๆ…"
ดูสิ~ นางก็บอกแล้วว่าลายมือท่านพ่อสู้ของถังถังไม่ได้ แม้แต่หยาหยาก็เห็นเช่นนั้น!
หยาหยากระพือปีกบินวนรอบถังถังสองรอบ จึงพึงพอใจบินลงเกาะไหล่นาง "แต่ว่า…ถังเป่า เจ้าวาดยันต์มากมายเพียงนี้ทำอะไรหรือ? ตอนออกจากสำนักชีเสีย เจ้าวาดไว้มากมายไม่ใช่รึ?"
ยันต์สารพัดชนิดมากมายเสียจนกาเฉลียวฉลาดอย่างหยาหยานับไม่ถ้วน
ถังถังเอียงศีรษะถูไถกับขนสีดำแวววาวเป็นประกายของหยาหยา ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ข้าตั้งใจจะไปตั้งแผงขายยันต์ที่ตำหนักเสด็จปู่ใช้จัดการราชกิจน่ะ ดังนั้นจึงวาดไว้เผื่อ!"
ฟังเขาว่าไม่เท่าเห็นกับตา บรรดาท่านอาและท่านลุงที่ถังถังช่วยออกมา ล้วนรู้ซึ้งถึงความสามารถของนางดีแล้ว ฉวยโอกาสนี้ไปขายยันต์ที่ท้องพระโรง ต้องหากำไรได้มากมายแน่