"อ๊าก!" ซีหลิงหานทั้งเจ็บทั้งโกรธ "ไอ้เด็กแสบ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!"
คิดดูเถิด เขาเป็นถึงหัวหน้าตระกูลซีผู้ยิ่งใหญ่ ผู้คนพบเห็นล้วนต้องโค้งคำนับคารวะ เคยมีผู้ใดกล้าปรนนิบัติเขาถึงเพียงนี้?
ถูกไอ้เด็กแสบกัดเข้าให้ นับเป็นความอัปยศที่มิอาจลบล้างไปชั่วชีวิตของซีหลิงหาน...
"ถุย!" เด็กน้อยคลายปากถ่มน้ำลายลงพื้น ดุด่าอย่างดุร้าย "เจ้าต่างหากที่เหม็น ทั้งครอบครัวเจ้าก็เหม็น ไอ้ตัวร้ายจอมปลอม!"
ถังถังอาบน้ำหอมทุกวัน ไม่ได้เหม็นสักหน่อย!
ซีหลิงหานโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด จ้องมองเด็กน้อยด้วยสายตาที่ราวกับอยากจะกลืนกินทั้งเป็น
ทว่าบนร่างติดยันต์ตรึง เขาได้แต่จ้องตาเขม็ง ไม่อาจขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"ไอ้เด็กแสบหาญกล้าบังอาจ ข้าไม่ยอมปล่อยเจ้าไว้แน่!"
"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้า!"
ไม่ว่าซีหลิงหานจะดิ้นรนคำรามเช่นไร ถังถังก็ไม่แยแส กระทั่งเสียงของซีหลิงหานแหบแห้ง เด็กน้อยจึงล้วงยันต์ตรึงที่ยังมิได้ปรับปรุงสองแผ่นออกมาจากถุงหอม แปะลงไปเสียงดังฉาด
"ตะโกนจนเหนื่อยแล้วรึ?" ถังถังยิ้มตาหยี ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความยินดี "พักสักหน่อยเถอะ~"
ซีหลิงหานรูม่านตาหด เขาพบว่าร่างกายไม่เพียงแค่อ้าปากไม่ได้ แม้แต่เปลือกตายังปิดไม่ลง ความหวาดกลัวไร้ขอบเขตพลันผุดขึ้นในใจ
ภารกิจที่เจ้านายสั่งยังไม่สำเร็จ หนทางสู่ความเป็นอมตะยังมิได้มา เขาจะปล่อยให้ไอ้เด็กแสบควบคุมเช่นนี้ไม่ได้...
ทว่าถังถังกลับยิ้มน้อย ๆ อยู่ตลอด ยันต์จั๊กจี้ที่ปลายนิ้วพลิ้วลงแตะกลางหน้าผากซีหลิงหาน เสียงอ้อนเอ่ย "เริ่มแล้วนะ~"