ครั้นเห็นบ่อโลหิตถูกทำลาย ถังถังได้แต่มองพื้นดินที่รกร้างด้วยความตะลึงอยู่ชั่วครู่ จากนั้นจึงหันกายเดินไปทางสหายเต๋าหวยเจินและคนอื่นๆ
เมื่อถังถังจากไปแล้ว ก้อนหินก้อนหนึ่งก็ขยับเขยื้อน ศีรษะเล็กๆ สีเขียวมรกตที่มีเขาโผล่ออกมาทันใด
ดวงตาแนวตั้งคู่หนึ่งของมันกลอกไปมา แววตาฉายแววเลือนลาง
เอ๋? ผู้ใดมีจิตเมตตาปลดปล่อยมันออกจากโลงเหล็กทมิฬอันมืดมิดไร้แสงสว่าง
คนเล่า? เหตุใดจึงไม่เห็น...
งูน้อยแลบลิ้นออกมา พยายามดึงร่างของตนออกจากซากหินอย่างยากลำบาก แล้วดิ้นด้นคลานไปทางปากถ้ำ...
สหายเต๋าหวยเจินที่กำลังต่อสู้กับผู้อาวุโสตระกูลซีได้ยินเสียง จึงล้วงพริกป่นออกมาจากอกแล้วโปรยใส่หน้า ในชั่วพริบตาก็เห็นเหล่าผู้อาวุโสตระกูลซีเอามือปิดตาพลางร้องโหยหวน
"อ๊ะ! ตาของข้า..."
"จิ้งอวิ๋นเซิน เจ้าคนต่ำช้า! ตระกูลซีกับตระกูลจิ้งไม่มีวันอยู่ร่วมโลก!"
สหายเต๋าหวยเจินไม่สนใจคำด่าทอของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย รีบสาวเท้าสามก้าวเป็นสองก้าวมาหยุดตรงหน้าถังถัง จงใจลดเสียงลงต่ำ "ศิษย์น้องเล็ก อาจารย์ของเจ้าได้รับการช่วยเหลือแล้วหรือ?"
เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ภายใน ไม่รู้ว่าพิธีการของศิษย์น้องเล็กราบรื่นหรือไม่
ถังถังสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ฝืนพยักหน้า "ศิษย์พี่วางใจได้ ทุกอย่างราบรื่น..."
สหายเต๋าหวยเจินได้ยินแววอ่อนล้าในน้ำเสียง จึงรีบใช้มืออีกข้างโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน "เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ? เร่งรีบจากไปเถิด..."
พลางพูด สายตาของเขาก็กวาดมองไปในฝูงชน แล้วตะโกนเสียงดังลั่น "ชิงหว่าน เยวี่ยหลี่! ระเบิดพวกมัน!"
ยันต์ในมือของเขาระเบิดจนหมดแล้ว หากต้องการหลบหนีโดยเร็ว ก็ต้องระเบิดพวกตระกูลซีให้ปลิวว่อนเสียทั้งหมด!