เมื่อเกิดความวุ่นวายใหญ่หลวงเช่นนี้ พิธีกรรมและบทสวดก็จำต้องหยุดชะงักลงกลางคัน
เหล่ามหาดเล็กราชพิธีต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะก้มศีรษะลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดขาว "โปรดอภัยฝ่าบาท ข้าน้อยทั้งหลายมิได้ตั้งใจ..."
ฟ้าดินเจ้าเอ๋ย เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...
ยามเช้าพวกเขายังตรวจสอบป้ายวิญญาณของอดีตฮ่องเต้ทุกพระองค์อย่างถี่ถ้วน เหตุใดบัดนี้กลับสัมผัสพร้อมกันได้...
กระทั่ง...กระทั่งป้ายวิญญาณของฮ่องเต้องค์ก่อนยังร่วงหล่นลงมา...
นี่...นี่คือความไม่เคารพอย่างใหญ่หลวง เป็นมหันตโทษถึงขั้นกวาดล้างเก้าตระกูล!
ยามนี้มิต้องเอ่ยถึงเชื้อพระวงศ์ที่ตามมาบูชาบรรพบุรุษ แม้แต่พระพักตร์ของฮ่องเต้หมิงเต๋อก็คล้ำดำดั่งก้นหม้อ
"ปล่อย..."
ฮ่องเต้หมิงเต๋อกำลังจะเอ่ยปาก สายตาเหลือบไปเห็นหลานสาวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปยังป้ายวิญญาณของอดีตฮ่องเต้
"เสด็จปู่ทวด เสด็จปู่ทวดร่วงลงมาได้อย่างไรเจ้าคะ?" ถังถังใช้สองมือประคองป้ายวิญญาณของอดีตฮ่องเต้ขึ้นมา กอดไว้กับอก ใช้แขนเสื้อปัดฝุ่นบนผิวออก แล้วเอ่ยด้วยความเวทนา "เสด็จปู่ทวดไม่ระวังตนเองเลย ตกเจ็บหรือไม่เจ้าคะ?"
สิ้นเสียง ก็เห็นถังถังวางป้ายวิญญาณลงกับพื้นเบา ๆ แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว พุ่งตัวลงคุกเข่า "ถังถังคำนับเสด็จปู่ทวด!"
"เปรี้ยง..."
เสียงอู้อี้ดังขึ้น ป้ายวิญญาณของอดีตฮ่องเต้แหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา เหลือไว้เพียงเศษไม้และขี้เลื่อยเกลื่อนพื้น
"เสด็จปู่ทวด..." ถังถังเบิกตากว้างมองป้ายวิญญาณที่ตนเองคุกเข่าใส่จนแหลก ใบหน้าน้อยระเรื่อเต็มไปด้วยความงุนงง