เด็กน้อยมองถุงผ้าที่เต็มแน่นจนล้นออกมา ใบหน้าเล็กๆ ย่นยู่เป็นก้อน
ฮ่องเต้หมิงเต๋อตกตะลึงจนตาค้างอยู่เป็นนาน จนกระทั่งถังถังกระชากแขนเสื้อของพระองค์แน่น จึงจะดึงสติกลับมาได้
"เสด็จปู่คะ รีบสั่งสอนเสด็จปู่ทวดทั้งหลายด้วยเถิดเจ้าค่ะ!" เสียงเล็กๆ แหลมใสของถังถังสั่นระริก "อย่าให้เสด็จปู่ทวดโยนของขวัญพบหน้ากันอีกเลยเจ้าค่ะ~"
ถุงผ้าใหญ่สามใบที่ท่านพ่อหอบมานั้นใส่ไม่ไหวแล้ว หากยังโยนกันต่อไป ถังถังจะถูกฝังทั้งเป็นเอาหรอกนะ...
มองดูเครื่องเซ่นที่ปลิวว่อนอยู่กลางอากาศ ฮ่องเต้หมิงเต๋อหนังตากระตุกไม่หยุด
พระองค์กลืนน้ำลายลำบากสองครั้ง มองหลานสาวตัวน้อยในอ้อมแขนพร้อมรอยยิ้มที่ขื่นกว่าร้องไห้ "ขวัญตาของเสด็จปู่ เสด็จปู่ก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน..."
คนที่นอนอยู่ในโลงศพเหล่านี้ ล้วนเป็นบรรพบุรุษของพระองค์ทั้งนั้น...
พระองค์จะมีฤทธิ์เดชอะไร ไปก้าวก่ายเรื่องของบรรพบุรุษได้...
ไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใดได้ สายพระเนตรของฮ่องเต้หมิงเต๋อเผยแววรู้สึกผิดเล็กน้อย พระองค์สูดลมหายใจเข้าลึก วางหลานสาวตัวน้อยลงกับพื้น แล้วเอ่ยด้วยพระสุรเสียงสั่นเครือ "ขอเชิญบรรพบุรุษทั้งหลาย อย่าได้โยนสิ่งของอีกเลย..."
ฮ่องเต้หมิงเต๋อเอ่ยจบ พระชานุทั้งสองก็อ่อนแรงลง คุกเข่าลงกับพื้นอย่างหนัก ขบพระทนต์แน่นอย่างคนกล้าตาย "มิเช่นนั้น...ลูกหลานผู้ไม่ดีจะให้ถังถังคุกเข่าขอบพระทัยของขวัญพบหน้าจากบรรพบุรุษทั้งหลาย..."
เป็นดังคาด เมื่อเอ่ยคำนี้ออกไป เครื่องเซ่นที่ปลิวว่อนก็หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศชั่วครู่ ก่อนจะพากันบินกลับเข้าโลงศพของตนถึงที่เดิมอย่างไม่ลดละ