ยามราตรีมาเยือน แสงไฟประดับตามท้องถนนสว่างไสว
ภายในพระตำหนัก แสงเทียนโยกไหว อาจารย์หวยเจินขยี้ตาที่รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยพลางกล่าว "ศิษย์น้องเล็ก ยันต์ตรึงเหล่านี้คงเพียงพอแล้วกระมัง?"
ถังถังเอียงคอเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กองยันต์ตรึงนั้น "ศิษย์พี่หวยเจินเก่งที่สุดเลย~ เพียงชั่วครู่เดียว อาจารย์พี่ก็วาดได้ตั้งมากมาย!"
เมื่อก่อนตอนที่อาจารย์พี่เพิ่งเรียนวิชานี้ได้ หนึ่งชั่วยามวาดได้มากสุดแค่สองแผ่น นับว่าดีเหลือเกิน~
อาจารย์หวยเจินเกาหัว ใบหน้าโบราณระเรื่อขึ้นเล็กน้อย "เมื่อเทียบกับศิษย์น้องเล็กแล้ว อาจารย์พี่ยังห่างไกลนัก..."
แต่ไม่ทันที่เสียงจะขาด ร่ายกายก็เห็นมุมปากของถังถังที่เคยยิ้มบางๆ หุบสนิทลงทันที
"อาจารย์พี่เหตุใดต้องถ่อมตัวนักเล่า?" เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังอาจารย์หวยเจินเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "ทุกคนบนโลกล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ถังถังก็เป็นเช่นนั้น อาจารย์พี่ก็เช่นกัน! อาจารย์พี่ไม่จำเป็นต้องเทียบกับผู้ใด!"
ในใจนาง อาจารย์พี่ดีที่สุด ถังถังก็ดีที่สุด ทุกสรรพสิ่งบนโลกนี้ล้วนดีที่สุด~
อาจารย์หวยเจินอ้าปากเล็กน้อย ความอบอุ่นในใจค่อยๆ แผ่ขยาย ความรู้สึกท้อแท้ที่เกิดจากการเทียบไม่ติดกับศิษย์น้องเล็กได้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เนิ่นนานต่อมา อาจารย์หวยเจินส่ายหน้าเบาๆ พลางหัวเราะ "ศิษย์น้องเล็ก ขอบใจมาก!"
ศิษย์น้องเล็กพูดถูก นี่เขาคับแคบเกินไปแล้ว
หวยเจินก็คือหวยเจิน บนโลกนี้มีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีผู้ใดแทนที่ได้!
"ขอบคุณข้าทำไมเล่า?" ถังถังขยี้ข้อมือที่เมื่อยล้า หยิบผลไม้เชื่อมหนึ่งผลเข้าปาก เอ่ยอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ "อาจารย์พี่ ข้าไปกินข้าวกันก่อนเถิด คืนนี้ยังต้องไปจับตัวร้ายที่หอหรูอี้ จะให้ท้องว่างไปคงไม่ได้~"