ขณะที่อาจารย์และศิษย์กำลังสนทนากัน องครักษ์ที่ได้ยินเสียงกรีดร้องก็รุดมาถึง พากันเข้าล้อมถังถังและพวกไว้แน่นหนา
"บังอาจ! กล้าดีอย่างไรมาบุกรุกพระราชวัง!" หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงกร้าว: "จับให้หมด!"
ที่ไหนมีผี? คนพวกนี้มีเงา ชัดเจนว่าเป็นคนเป็นๆ!
เห็นองครักษ์กำลังจะลงมือ ถังถังรีบตะโกนขึ้นว่า: "เดี๋ยวก่อน! พวกเราเป็นคนดี พวกข้าขอเข้าเฝ้ากษัตริย์ของพวกท่าน! เป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก!"
เด็กน้อยพลางพูดพลางกวาดตามองเหล่าองครักษ์ตรงหน้า
เมื่อแน่ใจแล้วว่าคนเหล่านี้มิใช่ศพเชิด ก้อนหินใหญ่ในใจจึงร่วงหล่นลง
"หึ! อย่ามาแก้ตัว! องค์กษัตริย์ใช่ใครจะพบก็พบได้หรือ? จับให้หมด!"
โจรพวกนี้สังหารขันทีข้างกายฝ่าบาทอย่างโหดเหี้ยม จะเป็นคนดีอะไรได้?
เฒ่าเต๋าเมี่ยวเจินจับคอเสื้อหัวหน้าขันที ค่อยๆ จิ้มลงบนจุดชีพจรของเขาเบาๆ ก็เห็นเขาค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
"มี…มีผี…" หัวหน้าขันทีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้: "เร็ว…ช่วยข้าด้วย!"
บัดนี้เขาหายใจไม่สะดวก ต้องเป็นเพราะถูกผีร้ายบีบคอแน่!
หัวหน้าองครักษ์รูม่านตาหดวูบ เห็นคนโปรดข้างกายฝ่าบาทถูกโจรจับเป็นตัวประกัน ชั่วขณะหนึ่งก็ลังเลไม่กล้าขยับ
ฝ่าบาททรงขาดขันทีคนสนิทมิได้ หากพวกตนเข้าจับโจรแล้วพลาดพลั้งทำร้ายขันทีคนสนิทเข้า หวดตะบองยกใหญ่ก็คงหนีไม่พ้น…
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด เฒ่าเต๋าชิงเฟิงก็แอบลอยเลื่อนไปข้างแท่นบรรทมของกษัตริย์แห่งอวิ๋นเสาแล้ว
"ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!"
กษัตริย์แห่งอวิ๋นเสารู้สึกเพียงลมเย็นวาบพัดมา หนาวเหน็บจนสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ลืมพระเนตรขึ้นฉับพลัน
"เจ้า…เจ้า…" กษัตริย์แห่งอวิ๋นเสาเบิกพระเนตรกว้าง มองเฒ่าเต๋าชิงเฟิงที่ห่างจากปลายพระนาสิกเพียงนิ้วเดียว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก: "เจ้าๆๆ… เจ้าเป็นคนหรือผี?"