ถังถังผงกศีรษะน้อย ๆ อย่างถือเป็นเรื่องธรรมดา ขนตางอนยาวสะบัดพริ้วเบา ๆ แววตาใสซื่อมองไปที่เฮ่อเหลียนจิ่ง "หากคนของท่านไม่บาดเจ็บตอนจัดการศพเชิด แม้ไม่ส่งคนมาก็ได้นะเจ้าคะ~"
ท่านลุงรูปงาม เหตุใดจึงทำสีหน้าประหนึ่งเห็นผีเช่นนั้น?
หรือส่งนักพรตเต๋ามาช่วยพวกเขาปราบศพเชิดเป็นเรื่องผิด?
เฮ่อเหลียนจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาหนักอึ้งกวาดมองกู้เยี่ยนเจาและถังถัง แล้วพลันหัวเราะเยาะออกมาคราหนึ่ง "แคว้นอวิ๋นเสาของข้าไม่มีศพเชิดอันใด พวกท่านโปรดกลับไปเถิด!"
ในฐานะจักรพรรดิ เขาจำต้องคิดให้มากกว่าเดิม
เรื่องศพเชิดนั้นตนไม่เคยได้ยินมาก่อน หากตกลงเป็นพันธมิตรกับต้าหยงจริง ๆ ในหมู่นักพรตเต๋าที่พวกเขาส่งมาสนับสนุน จะมีสักกี่คนที่เป็นจารชนของต้าหยง?
เฮ่อเหลียนจิ่งทอดสายตาต่ำลง ปลายนิ้วคลึงไปบนแหวนหยกสองที แล้วกล่าวอีกว่า "พวกท่านเดินทางมาไกล สู้พักอยู่ในอวิ๋นเสาสักสองวันจะดีกว่า ข้าจะเป็นเจ้าภาพต้อนรับพวกท่านเอง!"
อวิ๋นเสากับต้าหยงเป็นเพื่อนบ้านกัน ทั้งยังเคยลงนามในสนธิสัญญาไมตรีเมื่อหลายสิบปีก่อน เฮ่อเหลียนจิ่งในฐานะกษัตริย์แคว้นหนึ่ง แม้จะระมัดระวังพวกเขา แต่อย่างน้อยก็ต้องรักษามารยาทไว้ให้ผ่านตา
ถังถังเพิ่งยัดผลไม้เชื่อมเข้าปากไปคำหนึ่ง ก็ได้ยินเฮ่อเหลียนจิ่งกล่าวเช่นนั้น คิ้วน้อย ๆ ขมวดเป็นอักษรชวนทันที
"ไม่เอาเจ้าค่ะให้ท่านเลี้ยง!" เด็กน้อยพองแก้มตุ่ย พูดจาไม่ค่อยชัด "ท่านแค่ไม่พบ มิได้หมายความว่าไม่มี!"
ต้าหยงของพวกเราผู้คนใจงามภูมิทัศน์งดงาม ของกินของดื่มเลิศรสมีมากมาย ถังถังไม่เห็นจะต้องการให้เขาเลี้ยง!