กู้เยี่ยนเจาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะประสานมือคารวะต่อเฒ่าเต๋าชิงเฟิง ทักทายตามธรรมเนียมรุ่นหลัง: "ไกวไกมีจิตใจบริสุทธิ์งดงาม ผู้น้อยย่อมทะนุถนอมดูแลอย่างดี ขอท่านเฒ่าเต๋าชิงเฟิงโปรดวางใจ!"
ตั้งแต่มีบุตรสาวตัวน้อย ตำหนักตะวันออกก็เปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มมากมาย กู้เยี่ยนเจาพึงพอใจยิ่งนักกับชีวิตในยามนี้ ย่อมต้องทะนุถนอมถังถังราวไข่ในหิน เอ็นดูรักใคร่ไม่มีวันให้นางต้องขมขื่นแม้แต่น้อย
เขาได้บุตรสาวมาแสนยากลำบาก หากสมองถูกประตูหนีบจึงจะยอมตวาดลงโทษ!
หากทำให้บุตรสาวน้อยโกรธจนหนีไปหาบิดาใหม่ เขาจะไปร้องไห้ที่ไหนได้เล่า...
"อาจารย์ พระบิดาดี!" ถังถังกอดเข่ากู้เยี่ยนเจา เงยหน้าน้อยเผยฟันน้ำนมสองซี่ตื้นๆ: "พระมารดาก็ดี ดีทั้งคู่!"
แต่ก่อนในถุงหอมของถังถังมีแค่เปาะเปี๊ยะและวอโถว แต่บัดนี้กลับมีขนมรสเลิศนานาชนิด
ถังถังยังมีคลังสมบัติของตนเอง เต็มไปด้วยของล้ำค่ามากมายและก้อนทองคำมหาศาล!
"เช่นนั้นก็ดี" เฒ่าเต๋าชิงเฟิงเห็นศิษย์น้อยพึ่งพาตนยิ่งนัก จิตใจพลันมีหลักยึด แววตามองกู้เยี่ยนเจาจึงแฝงความอะลุ่มอล่วยขึ้นสองส่วน
หากให้เขาล่วงรู้ว่าศิษย์น้อยต้องทนทุกข์ใจแม้แต่น้อย แม้ต้องสู้จนวิญญาณดับสูญก็จะนางไปให้ได้!
"ท่านอาจารย์อาว์?" เฒ่าเต๋าเมี่ยวเจินกะพริบตาด้วยความไม่เชื่อ ปราดเข้าไปตรงหน้าเฒ่าเต๋าชิงเฟิง: "ท่านอาจารย์อาว์ เป็นท่านจริงหรือ?"
มองดูชายชราผอมแห้งตรงหน้าในชุดนักพรต มีหนวดเคราแพะ เฒ่าเต๋าชิงเฟิงพลันนึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด