"จริงสิ! ทำเป็นลูกอมให้หยาหยากิน!" อีกาน้อยกระพือปีกเกาะบนไหล่ถังถัง นัยน์ตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวกลอกกลิ้งไม่หยุด
มันอยากลิ้มรสไอทมิฬที่ทั้งกลัวทั้งอยากกินมานานแล้ว ในที่สุดก็จะได้กินเสียที!
"ถังถังสู้ ๆ จับไอทมิฬมาเยอะ ๆ นะ!" หยาหยาเชิดหัวน้อย ๆ ส่งเสียงจิ๊บ ๆ ให้กำลังใจถังถัง
ถังถังใบหน้าเย็นชาจับไอทมิฬไว้ เห็นมันดิ้นรนไม่หยุดก็ส่งเสียงเหอะอย่างเย็นชา ก่อนปั้นมันเป็นก้อนกลมใหญ่ก้อนเดียว
ในดวงตาของหยาหยาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ลูกอมใหญ่ขนาดนี้ มันกลืนไม่ลง เดี๋ยวก็ติดคออีกาตายหรอก!
มันใช้ปีกจิ้มไหล่ถังถัง ถามอย่างระมัดระวัง "ถังเป่า ลูกอมใหญ่เกินไป ทำให้เล็กลงหน่อยได้หรือไม่?"
ถังเป่าที่ทำหน้าบึ้งด้วยความโกรธช่างน่ากลัวเล็กน้อย...
"ได้สิเจ้าคะ~" ถังถังควักขวดกระเบื้องเล็กออกมาพลางอธิบาย "เมื่อครู่มันไม่เชื่อฟัง ข้าถึงปั้นมันเป็นก้อนกลม..."
หยาหยาได้ยินดังนั้น ในใจจึงถอนหายใจโล่งอก
มันนึกว่าถังเป่าจะให้มันกลืนลงไปทั้งก้อนเสียอีก ยังดีที่เป็นแค่ตกใจโดยใช่เหตุ
ถังถังโยนลูกอมเม็ดเล็กให้หยาหยาหนึ่งเม็ด หยาหยารอจนทนไม่ไหวกลืนลงไปทันที ชั่วพริบตาต่อมา หยาหยาสยายปีกบินวนเป็นวงกลมเหนือศีรษะนาง
"อร่อย! อร่อยยิ่งนัก! ขอบคุณถังเป่า!" หยาหยาส่งเสียงร้องกากาไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น "หยาหยารวยแล้ว คราวนี้รวยแล้ว!"
ในบ้านมีไอทมิฬอยู่ทุกหนแห่ง ต่อให้มันกินสามชั่วชีวิตก็ไม่มีวันหมด!
เห็นหยาหยาทำท่าเหมือนคนงกเงิน ถังถังอดหัวเราะไม่ได้ "หยาหยาเป็นเจ้าตะกละตัวน้อยเสียจริง!"