เด็กน้อยปรบมือ ล้วงเชือกป่านมัดหนึ่งออกจากถุงหอมส่งให้อาจารย์หวยเจิน "ศิษย์พี่ มัดเขาไปเสีย!"
ไอ้ชั่วนี่หน้ายังมาซ่อนอยู่ที่นี่ ช่างน่าแค้นใจนัก!
พออาจารย์หวยเจินมัดโจรร้ายรายนั้นแน่นหนาดีแล้ว สองอาจารย์ศิษย์หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กก็ลากมันพลางเดินอ้อยอิ่งไปหากู้เยี่ยนเจา
ลูกหมูตัวน้อยบิดก้นเดินหงับๆ ตามหลังเด็กน้อย บางทีก็แวะขบมื้อผักป่าริมทางสองที บางทีก็จงใจยั้งฝีเท้าขบเล่นบนตัวโจร
โจรที่ถูกลากไปมาถูกเศษหินบนพื้นบาดเจ็บเสียจนปวดแสบอยู่ก่อนแล้ว ครั้นเห็นลูกหมูยังมาซ้ำเติมอีก ก็โกรธจนลูกตาแดงก่ำแต่จนใจไร้ทางขัดขืน
เพิ่งเดินถึงกลางหมู่บ้าน ก็เห็นมั่วหานหน้าดำคล้ำเย็นเยียบนำคนเดินสวนมา
"พระธิดา นี่มัน…" มั่วหานกวาดตามองโจรถูกมัดตรึงแน่นกำลังถูกลากอยู่ อดถามด้วยความสงสัยมิได้
"ท่านอามั่ว ไอ้ชั่วตัวนี้แอบอยู่ริมบึงหมายลอบทำร้ายพวกเรา ข้ากับศิษย์พี่จับมันมาได้แล้วเจ้าค่ะ~" เด็กน้อยเงยหน้าอธิบาย "คนที่ถูกมันทำร้ายจนตายล้วนอยู่ใต้บึงนั่น…"
เสียงเพิ่งขาด ก็เห็นมั่วหานรูปม่านตาหดรุด ก้าวฉับไปข้างหน้าเงื้อเท้าถีบเข้าใส่โจรร้ายเต็มแรง
"ไอ้สัตวเดียรัจฉาน ยังเก่งนักที่ซ่อน! ข้าให้ซ่อน ให้ซ่อนไป!" มั่วหานโทสะพลุ่งขึ้นในอก เตะซ้ำแล้วซ้ำเล่าใส่อกโจร
เรื่องไม่อาจราบเรียบอย่างที่พระธิดาตรัสแน่ คงเป็นขโมยนี้กลัวถูกพบ หมายหมายสังหารท่านหญิงเขาเสียให้ตาย ลบล้างร่องรอย!
พวกสัตวเดียรัจฉานไร้มนุษยธรรม น่าตายเสียจริง!
"ท่านอามั่ว ถีบอีกเขาก็ตายแน่เจ้าค่ะ~" ถังถังเอ่ยเตือน "รอให้เขาฟื้นก่อนค่อยถีบ!"