หงอวี้ลูบศีรษะน้อย ๆ ของเจ้าตัวเล็กเบา ๆ : "ท่านหญิงน้อยจ๋า ที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ปี้เถิด ท่านออกไปสูดอากาศข้างนอกสักครู่ดีหรือไม่?"
พระธิดาตัวน้อยของนางมีจิตใจเมตตายิ่งนัก บัดนี้เห็นสภาพน่าสังเวชที่ราวกับเป็นนรกเช่นนี้ หากทำใจขุ่นมัวทุกข์ระทมไปด้วยก็ไม่ดี
ถังถังส่ายศีรษะแล้วย่อตัวลง มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ วางทาบบนหลังมือเย็นเยียบสั่นระริกของหลินกุ้ยเซียง น้ำเสียงอ่อนหวานแม้จะไร้เดียงสาแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำปลอบว่า "ท่านอา~ ตัวร้ายถูกจับหมดแล้วนะเจ้าคะ ไม่มีใครกล้ารังแกพวกท่านอีกแล้ว... คนผิดคือพวกตัวร้าย เราเอาความชั่วของคนอื่นมาขังชีวิตที่เหลือของเราไม่ได้นะเจ้าคะ~"
ดวงตาที่เคยล่องลอยไร้วิญญาณของหลินกุ้ยเซียงขยับเล็กน้อย น้ำตาที่ทะลักพรูไหลอาบแก้มสีม่วงช้ำ เหมือนจะระบายความขมขื่น ความเจ็บปวด และความอัปยศที่เก็บกดมานานออกมาจนหมดสิ้น
ถังถังรู้สึกปวดใจจนปลายจมูกร้าวแปลบไปหมด ค่อย ๆ โอบรอบลำคอของหลินกุ้ยเซียง มือเล็กนุ่มนิ่มตบแผ่นหลังของนางเป็นจังหวะ: "ท่านอาดีนะเจ้าคะ~ ถังถังรู้ว่าท่านอาเสียใจ แต่... หากคนในครอบครัวของท่านอาได้เห็น พวกเขาก็คงปวดใจด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ~"
พูดถึงตรงนี้ หัวใจของเจ้าตัวเล็กก็ปวดแปลบราวมีเข็มทิ่มแทง
หน้าผากส่วนญื่อเย่วี่ยทลายยุบ วังบิดามารดาแตกสลายสิ้น หางตาเจียนเหมินยุบลึกเป็นสีดำคล้ำ วังสามีภรรยาดับสูญหมดสิ้น ใต้ตาหลุมลึกลง ตำแหน่งบุตรในดวงชะตาเหี่ยวแห้ง... ทั้งครอบครัวเหลือเพียงนางเพียงผู้เดียว...
ถังถังหลับตาลงครู่หนึ่ง กดกลั้นความปวดร้าวในใจเอาไว้ มือเล็กยังคงตบแผ่นหลังของนางเบา ๆ ไปเรื่อย ๆ: "คืนนี้ข้าจะให้ท่านอาพบหน้าคนในครอบครัวดีไหมเจ้าคะ? ข้าจะจัดพิธีส่งดวงวิญญาณให้พวกเขาไปสู่สุคติ แต่ท่านอาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะเจ้าคะ ได้ไหม?"