"ใช่แล้ว!" ถังถังอดไม่ได้ที่จะผงกหัวคล้อยตาม ใบหน้ากลมเล็กมีแก้มยุ้ยพองลมขึ้น "เพราะอย่างนั้นพวกข้าถึงมาหาท่านตอนเที่ยงคืนไม่ใช่รึ พวกคนเลวพวกนั้นต้องรีบจัดการเสียให้หมด มิเช่นนั้นจะเหลือภัยไม่รู้จบ!"
สีหน้าของเฮ่อเหลียนจิ่งไม่อาจใช้คำว่าแย่อีกต่อไปมาบรรยายได้แล้ว ยามนี้ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความโกรธ เส้นเอ็นสีเขียวตรงขมับทั้งสองข้างก็เต้นตุบ ๆ
เขาหลับตาลงชั่วครู่ พยายามกดเพลิงโทสะในใจลงไป "พวกศพเชิดนั่นมีจุดอ่อนอะไรหรือไม่?"
ราษฎรของแคว้นอวิ๋นเสากว่าพันปีมานี้ส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนา ถึงจะมีสำนักเต๋ากับนักพรตเต๋าอยู่บ้าง ทว่าจำนวนคนก็สู้สาวกพุทธศาสนาไม่ได้ในที่สุด...
หากสามารถหาจุดอ่อนของศพเชิดพวกนี้ได้ พระภิกษุชั้นสูงของแคว้นอวิ๋นเสาก็จะสามารถช่วยได้แรงหนึ่งเช่นกัน
เด็กน้อยเอียงศีรษะครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้าตอบว่า "ของเลวพวกนี้ถึงมีจุดอ่อน คนธรรมดาก็หาใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันไม่... สำคัญที่สุดคือ ยันต์ที่ถังถังใช้กำราบศพเชิด พวกเขาก็ยังวาดไม่เป็นเลยด้วย..."
หากศพเชิดกำราบง่ายเพียงนี้ ถังถังกับท่านพ่อจะเดินทางข้ามหมื่นลี้มาขอเป็นพันธมิตรกับท่านลุงรูปงามหรือ...
ก็แค่ให้ราษฎรต้าหยงรวมใจกัน จับศพเชิดมาจัดการให้หมดจะไม่ดีกว่าหรือ?
เมื่อได้ยินวาจาของเด็กน้อย สีหน้าของเฮ่อเหลียนจิ่งก็ย่ำแย่ลงอีกหลายส่วน
ศพเชิดนี่ยังต้องใช้ยันต์ถึงจะปราบได้ เห็นทีพระภิกษุชั้นสูงทั้งหลายคงใช้การไม่ได้เสียแล้ว...
เปลือกตาของเฮ่อเหลียนจิ่งหลุบลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วเผลอลูบคลำไปตามขอบโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว