ถังถังหันขวับกลับมา หัวไหล่เกร็งเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง
"มาหาเจ้า?" มืออวบอ้วนทั้งสองของถังถังกำเป็นหมัดน้อย ๆ เนื้อแน่น "เช่นนั้นก็มาหาข้า!"
ชายร่างใหญ่กำยำผู้นี้บุ่มบ่ามเข้ามาโดยไม่ฟังเหตุผล เกือบทำให้ถังถังสูญเสียท่านพ่อไปตลอดกาล ถ้าเช่นนั้นก็มาหาเขา!
"ไกวไก!" กู้เยี่ยนเจายามนี้ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่ล้ม ก้าวพรวด ๆ ไปยังด้านหลังบุตรสาวน้อยแล้วอุ้มนางขึ้น "ทำให้ไกวไกตื่นตระหนกตกใจแล้ว เป็นท่านพ่อไม่ดีเอง!"
กู้เยี่ยนเจาเอ่ยพลางกวาดตามองเฮ่อเหลียนจิ่งอย่างเย็นชา จากนั้นก้าวเท้ายาว ๆ ไปตรงหน้าชีหวน ยกขาขึ้นกระทืบลงกลางหน้าอกเขาอย่างแรง
ชีหวนรู้สึกเพียงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นจากช่องอก แล้วตาพลิกกลับสลบไป
"เฮ่อเหลียนจิ่ง องค์รัชทายาทครานี้นำพาความจริงใจเต็มเปี่ยมมาเยือนอวิ๋นเสาของเจ้า!" ฝ่ามืออบอุ่นของกู้เยี่ยนเจาวางบนหลังเด็กน้อย "แต่เจ้าจงจำไว้ หาใช่ต้าหยงร้องขอเจ้าเป็นพันธมิตรไม่ บุตรีน้อยผู้เป็นดวงใจของข้าก็ไม่ทนอารมณ์ขุ่นเคืองของเจ้า!"
พวกแมวหมาที่ไหน ก็กล้าตวาดสมบัติล้ำค่าของต้าหยงหรือ?
ต่อให้บุตรีของเขาอวดดีในอวิ๋นเสาก็แล้วอย่างไร? ต่อให้อวดดีกว่านี้ก็ไม่ควรมีคนนอกมากล่าวหา!
ถังถังโผล่ศีรษะน้อย ๆ จากอ้อมอกท่านพ่อ พลางฮึมฮัมด้วยความโมโห "ไม่เอาไอ้บัดซบนี่! หึ! อวิ๋นเสาไม่สนุก ท่านพ่อ พวกเราไปกัน!"
ยามนี้สีหน้าของเฮ่อเหลียนจิ่งก็ไม่สู้นัก เขานั่งครองบัลลังก์มานานหลายปี ยังไม่เคยถูกใครชี้นิ้วด่าใส่หน้า!