ยามนั้นเจียงจ้านถูกความโกรธบังตาจนสติแทบขาด เขาเตะไปที่ขอบเตียงอย่างแรงจนเกิดเสียงอู้อี้ขึ้นหนึ่งครั้ง
"ซ่า..." เจียงจ้านเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ รีบยกขาขึ้นอย่างทุลักทุเล "บัดซบ! พวกมันกล้าคิดทำร้ายชีวิตผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยพวกมันไป!"
เขาจะต้องร่วมเป็นพันธมิตรกับต้าหยงให้ได้ รวมกำลังกันทุบพวกเจ้าพวกนั้นให้เละเทะ ต้องให้มันรู้สำนึกเสียว่าเกิดมาทำไม!
อะไรศพเชิดอะไรผีร้าย ก็ให้มันไปให้พ้นตาข้า ขอเพียงเจียงจ้านยังมีลมหายใจอยู่ อย่าหวังว่าจะได้ดั่งใจ!
ตอนที่ถังถังและอาจารย์หวยเจินเดินเข้ามา ก็เห็นเจียงจ้านยืนอยู่บนขาข้างเดียว กำหมัดแน่นกัดฟันแน่น่อยู่กับที่
"ท่านอา ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?" ถังถังเอ่ยถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
นี่คือลูกค้ารายใหญ่ของถังถังนะเนี่ย จะมีเรื่องไม่ได้เป็นอันขาด ไม่งั้นเงินตำลึงที่ได้มาจะบ่งหนีหายหมด
เห็นถังถังเดินเข้ามา เจียงจ้านรีบปรับสีหน้าบนใบหน้าให้เข้าที่ เขากลั่นย้มยื่นออกมาเอ่ยปากต้อนรับว่า "องค์หญิงถังถังกลับมาแล้วหรือ? ข้าไม่มีเรื่องอะไรหรอก... เพียงแต่ได้ยินไสยาจารย์เมี่ยวเจินกล่าวถึงเรื่องศพเชิด ก็รู้สึกขุ่นเคืองใจเกินไปหน่อยเท่านั้น..."
นิ้วเท้าของข้าไม่ได้รับความเจ็บปวดแม้แต่น้อย เอง!
ถังถังมองเขาสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง จึงสั่นศีรษะน้อยๆ แล้วกล่าวเสียงใส ""ท่านอไม่เป็นไรก็ดี ส่วนเรื่องการรวมพันธมิตรเจรจาจนสำเร็จแล้วหรือยังเจ้าคะ?""
เวยามนี้ก็ดึกแล้ว หากเรื่องรวบรวมได้เรียบร้อย ถังถังก็ไม่ควรกลับไปนอนที่บ้านของตนเองจะ รึ~
""เจรจาสำเร็จแล้วสิน่ะ" เจียงจ้านมองไปที่ถังถังด้วยสายตาหลากหลาย แล้วกล่าวเบาเสียง ""ฝ่ายต้าหยงส่งไสยาจารย์มาช่วยเหลือ ข้ารู้สึกขอบคุณเป็นอย่างนิ่ง! ข้ายินดีที่จะส่งทองคำจำนวนสามหมื่นตำลึงให้ต้าหยงในทุกปี เพียงขอให้องค์หญิงถั่งถั่งเป็นโหราหลวงแห่งไป่เชียงของข้าเท่านั้น!""