สายตะวันรุ่งสูง แสงตะวันยามหนาวแรกผ่านหลังคาลาดซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ สาดส่องตำหนักตะวันออกให้สว่างไสวกระจ่างแจ่ม
ในตำหนัก ธูปหอมกรุ่นบางเบา อั๋นกู้หยาน ชื่อกู้เยี่ยนฉือ นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ดอกแพร้วที่ปูด้วยเบาะนุ่ม งีบหลับอยู่อย่างเกียจคร้าน
ในยามที่เขากำลังงัวเงียจวนจะหลับ เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยความดีใจก็ดังขึ้น ตามด้วยความรู้สึกหนักๆ อะไรบางอย่างตกใส่ในอ้อมแขน
"เสด็จอาหก หนูถังถังคิดถึงท่านเหลือเกิน~"
กู้เยี่ยนฉือกอดเด็กน้อยในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ ลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าอวบอ้วนของหลานสาวน้อยเต็มไปด้วยความยินดี
กู้เยี่ยนฉือหัวเราะแผ่วเบา ยกเด็กน้อยขึ้นเหนือศีรษะ เอ่ยด้วยความเอ็นดู: "เด็กดีของอาหก อาหกก็คิดถึงหนูเช่นกัน ยังไม่ทันฟ้าสางก็มารออยู่ที่นี่แล้ว!"
เมื่อวานตอนกินข้าวกับเสด็จพ่อ หลานสาวน้อยไม่ได้ไป ตัวเองจึงตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อมารับหลานไปเที่ยวเล่นข้างนอก
ใครจะคิด พี่ชายบอกว่าหลานสาวน้อยยังไม่กลับมาทั้งคืน เขาจึงได้แต่นั่งรออยู่ที่นี่อย่างร้อนใจ
"ท่านอ๋องทรงพระเจริญ!" ไสยาจารย์เมี่ยวเจินและเฒ่าเต๋าชิงเฟิงโค้งกายเล็กน้อย: "กระหม่อมทั้งสองไม่รบกวนเวลาคุณหนูน้อยกับท่านอ๋องอยู่ด้วยกันแล้ว ขอตัวก่อน!"
ทำงานที่เมืองไปเชี่ยนมาทั้งคืน กระดูกแก่ๆ สองชิ้นนี้แทบจะไม่ได้พักเลย รีบกลับไปนอนดีกว่า
"อาจารย์ทั้งสองรอก่อน!" ถังถังถอยออกจากอ้อมแขนกู้เยี่ยนฉือ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฒ่าเต๋าชิงเฟิงแล้วเงยหน้าขึ้น: "อาจารย์ทั้งสองเหนื่อยหน่อย~ เงินที่ขายยาลูกกลอนบำรุงใหญ่ อาจารย์ละสองหมื่นตำลึง ขอบคุณอาจารย์ทั้งสองที่ช่วยหนูหารายได้~"