หากไม่ใช่เพราะตาเฒ่านี่คอยขัดขวางทำลายแผนการของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า พลังมังกรแห่งต้าหยงคงถ่ายเทมาสู่ตัวเขาไปนานแล้ว!
อาภรณ์ดำบนร่างเลิ่งเยวียนพลิ้วไหวไร้ลม มือเหี่ยวย่นซีดเซียวยื่นออกมาจากแขนเสื้ออย่างฉับพลัน
รอให้เขาหลอมร่างของเฒ่าเต๋าชิงเฟิงเป็นราชันย์ศพ แล้วผนึกวิญญาณของมันไว้ภายใน ถึงตอนนั้น…ต่อให้ตาเฒ่านั่นมีวิชาพลิกฟ้าพสุธา ก็ต้องค้อมศีรษะยอมเป็นข้ารับใช้!
หวังหู่กับเอ้อต้านห่อคอรัดไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หวาดหวั่นยั่วโทสะผู้เป็นนายที่อารมณ์แปรปรวนตรงหน้า
มือของเลิ่งเยวียนหยุดนิ่งกลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนสายตาดุร้ายจะกวาดมองทั้งสอง "ไสหัวไป!"
ไอ้พวกไร้ประโยชน์ไร้หัวคิด ไม่ไสหัวไป หรือจะรออยู่กินอาหารเช้าวันพรุ่งต่อ?
น้ำเสียงเย็นเยียบดังเข้าหูทั้งสอง ประหนึ่งสายฟ้าฟาดให้สะดุ้งตื่น กลัวว่าหากรั้งช้าไปเพียงก้าวเดียว ชีวิตจะไม่เหลือรอด
กระทั่งเสียงฝีเท้าของทั้งสองหายไป เลิ่งเยวียนจึงดึงสายตากลับมา
โง่เขลา! หากไม่ใช่เพราะไอ้ขยะสองตัวนี้ยังพอมีประโยชน์บ้าง ก็นำไปหลอมเป็นศพเชิดตั้งนานแล้ว!
เลิ่งเยวียนจ้องมองศพของเฒ่าเต๋าชิงเฟิงด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เอื้อมมือล้วงออกจากอกหยิบเอากระจกทองเหลืองที่สลักอักขระแปลกประหลาดออกมา
"เฒ่าขี้โกง ดูเสียให้ดี นี่ใคร?" เลิ่งเยวียนยกกระจกทองเหลืองขึ้นตรงหน้าศพเฒ่าเต๋าชิงเฟิง น้ำเสียงเย็นเยียบแฝงความตื่นเต้นชั่วร้าย
เฒ่าเต๋าชิงเฟิงที่ถูกกักขังในกระจกทองเหลืองมีสีหน้าบิดเบี้ยวดุร้าย ริมฝีปากพร่ำด่าทอไม่หยุด "ไปตายซะไอ้เดรัจฉาน สวรรค์ไยไม่ผ่าสายฟ้าลงมาฟาดเจ้าจนเป็นธุลี!"