กล่าวพลาง ภูตน้อยลอบชำเลืองมองถังถังคราหนึ่ง เห็นนางมิได้ทรงไม่พอพระทัย จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า "พี่หญิง... ข้า... ข้าพาพวกพี่ไปตามหาท่านอาสะใภ้รูปงามได้!"
มันเกิดมาก็ไม่เคยพบหน้าแม่ ท่านอาสะใภ้องค์งามนั้นอ้อมกอดอบอุ่น บทเพลงกล่อมก็ไพเราะจับใจ เติมเต็มจินตนาการทั้งหมดที่มันมีต่อแม่
ดังนั้น... ท่านอาสะใภ้องค์งามจะต้องไม่เป็นเช่นมัน ติดอยู่ในที่อัปมงคลเช่นนี้ นางสมควรได้กลับบ้านตน ใช้ชีวิตอย่างเปี่ยมสุข
"กินเสร็จแล้วเราค่อยไปตามหาท่านอาสะใภ้ด้วยกัน!" ถังถังยื่นขนมให้ภูตน้อย เพียงชั่วพริบตา ขนมนมก้อนก็กลายเป็นเศษผงกองหนึ่ง
"ขอบคุณพี่หญิง ข้าน้อยเพิ่งเคยได้ลิ้มรสของอร่อยเช่นนี้เป็นครั้งแรก!" ภูตน้อยเลียริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกายมองถังถัง
ช่างดีเหลือเกิน~ ไม่เพียงท่านอาสะใภ้องค์งามจะรอด กระทั่งมันยังได้กินของอร่อย~
ถังถังคิ้วตาโค้งยิ้มละไม ลูบศีรษะภูตน้อยเบา ๆ "ชอบก็พอแล้ว พอหาท่านอาสะใภ้พบ ข้าจะให้ขนมนมอีกสองก้อน!"
ภูตน้อยได้ฟังก็ดีใจเวียนวนรอบถังถังสองรอบ จากนั้นยืดอกทำสีหน้าขึงขัง "พี่หญิงตามข้ามา~ ท่านอาสะใภ้องค์งามอยู่ใต้ดินนี่เอง!"
ทุกคนเดินต่อไปอีกเกือบครึ่งเค่อ ภูตน้อยพลันชี้ไปยังผืนดินรกร้างเต็มไปด้วยวัชพืชและเศษหินเบื้องหน้า ตะโกนว่า "พี่หญิง ตรงนี้แหละ! ท่านอาสะใภ้อยู่ใต้ดิน!"
ถังถังถ่ายทอดคำของภูตน้อยให้จิ้นสี่ฟัง ชี้ไปยังกองหินระเกะระกะกองหนึ่ง สีหน้ามุ่งมั่นเอ่ยว่า "ทางเข้าอยู่ตรงนี้!"