เรือนบัวหอม จวนจิ้งอ๋อง
ควันเย็นจากกระถางธูปปิดทองลอยคลุ้งขึ้นเบื้องบน หมอหลวงหลายนายกับหมอประจำจวนยืนอยู่ข้างเตียง ก้มศีรษะกลั้นลมหายใจ รู้สึกเพียงไอเย็นจากปลายเท้าพุ่งตรงสู่กระหม่อม
สวรรค์ ชายาของจิ้งอ๋องตลอดหลายปีมานี้ถูกทรมานเช่นใดกันแน่
ใบหน้าของนางไร้ผิวหนังไร้เนื้อหนัง เหลือเพียงรอยแผลเป็นสีแดงเข้มหยาบหนาเรียงรายสลับซับซ้อนราวตาข่ายที่สมานไม่ดี
อีกทั้งมือทั้งสองข้างที่ห้อยแนบข้างกาย เส้นเอ็นหดรั้งจนข้อนิ้วบิดเบี้ยวผิดรูป ยืดไม่ออกกำไม่ได้ราวกับกรงเล็บไก่
หมอหลวงหลิวเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ครุ่นคิดเลือกถ้อยคำก่อนเอ่ยขึ้น "ทูลอ๋อง ไฉนกระหม่อมนั้นวิชาอ่อนด้อย... อาการของชายา กระหม่อมไร้สามารถจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"
ระหว่างมาที่จวน เขากับเพื่อนร่วมงานคาดเดาไว้ร้อยแปดพันกรณี แต่ไม่คาดคิดว่าชายาของจิ้งอ๋องจะกลายเป็นเช่นนี้
เดิมทีคิดว่าจิ้งอ๋องจะควันออกหู โกรธเกรี้ยว ผู้ใดจะรู้ว่าสีหน้าเขากลับสงบนิ่ง พยักหน้ารับ "ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าถอยไปเถิด"
มีหลานน้อยอยู่ เขาเชื่อว่าหว่านเอ๋อร์จะต้องฟื้นคืนดังเดิมเป็นแน่
ต่อให้ถอยหมื่นก้าว หว่านเอ๋อร์ไม่อาจฟื้นคืนได้ ตนเองก็จะเฝ้านางไปชั่วชีวิต
ถังถังให้ชิวหยิงป้อนเส้นหมี่เนื้อคำสุดท้ายเข้าปาก จึงยืดพุงกลมป่องน้อย ๆ มาถึงหน้า หมอหลวงหลิว "ท่านอา โรคของท่านอาสะใภ้ ถังถังรักษาได้เจ้าค่ะ เพียงแต่..."
พูดถึงตรงนี้ เด็กน้อยกลอกตามองไปมาสองรอบ สายตาจับจ้องกระบอกยาของหมอหลวงหลิวไม่วางตา "เพียงแต่... ข้าน้อยต้องการสมุนไพรหายากหลายชนิด ต้องรบกวนท่านอาเจ้าค่ะ"