แสงตะวันยามบ่ายทอดทาบลงบนหลังคากระเบื้องแก้วสลับสี ทอประกายทองอร่ามไปทั่ว
ถังถังลูบท้องน้อยกลมติ้ว ก้าวย่างอย่างอืดอาดออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋
"องค์หญิง จะเสด็จไปทอดพระเนตรที่อุทยานหลวงหรือเพคะ?" สาวใช้ใหญ่ประจำตำหนักเฟิ่งอี๋นามเซี่ยเหอ เดินตามหลัง พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
ถังถังส่ายหน้า "พี่เซี่ยเหอ ถังถังต้องกลับไปวาดยันต์แล้ว~"
ถังถังยังติดยันต์ท่านอาเฮ่อเหลียนไว้อีกหลายดอก และยังติดการบ้านอาจารย์ไว้อีกมาก ไม่อาจเที่ยวเล่นอีกแล้ว!
ท่านอาเฮ่อเหลียนอยู่ไกลจากถังถัง แต่ท่านอาจารย์อยู่ใกล้แค่เอื้อม
หากถึงวันตรวจการบ้านแล้วส่งไม่ได้ ท่านอาจารย์จะโกรธและตีมือถังถังเอาได้!
"เช่นนั้นบ่าวจะส่งเสด็จองค์หญิงกลับตำหนักตะวันออกเจ้าค่ะ!" เซี่ยเหอเอ่ยพลางอุ้มถังถังไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม
กลิ่นหอมจางๆ จากกายเซี่ยเหอลอยแตะเข้ามา ถังถังหรี่ตาอย่างสุขใจ เอียงศีรษะพิงบ่าของนาง พลางฮัมเพลงไร้ทำนองอย่างเพลิดเพลิน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัว ยามราตรีก็มาเยือนแล้ว
เมื่อถังถังลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตา ภายในตำหนักก็จุดประทีปสว่างไสวไปทั่ว
"แม่หนู~" เด็กน้อยสวมรองเท้าปักดอกไม้เดินตุ้ยๆ เข้ามาหาหลินวั่งซู แล้วโอบขานางไว้ "แม่หนูกอดหน่อย~"
หลินวั่งซูกำลังจดจ่อสั่งการเหล่าข้ารับใช้เตรียมอาหารมื้อเย็น พอได้ยินดังนั้นก็รีบอุ้มลูกสาวน้อยขึ้นมา พลางกดจูบลงบนแก้มแดงระเรื่อของนางด้วยรอยยิ้ม "หนูน้อยตื่นแล้วหรือ? แม่ให้คนเตรียมขาหมูตุ๋นแดงกับซี่โครงหมูหวานน้ำตาลที่หนูชอบไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้วจ้ะ!"
ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกายขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะกลอกไปมามองทั่วตำหนัก แต่กลับไม่เห็นเงาของท่านพ่อ จึงทำปากยื่นเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง "ท่านพ่อล่ะ? ทำไมไม่เห็นท่านพ่อเลย?"