ฮูหยินจวนโหวพลันมืดหน้า แทบกลั้นไม่อยู่ลุกพรวดขึ้นยืน
"นางจริง ๆ ด้วย!" สีหน้านางบิดเบี้ยวน่าเกลียด "ข้ามิได้ปฏิบัติต่อนางอย่างขาดตกบกพร่อง เหตุใดนางจึงทำร้ายบุตรข้า!"
ครั้งยังเยาว์ นางติดตามมารดาไปจุดธูป บังเอิญพบเฉินชุ่ยซึ่งขายตัวเพื่อฝังบิดา เกิดความสงสารจึงไม่เพียงช่วยฝังบิดาให้ ยังพานางกลับมาจวนเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกาย
มิเพียงเท่านั้น นางยังให้เฉินชุ่ยอ่านออกเขียนได้ สอนงานปักและชงชา!
เดิมคิดว่าพวกตนจะอยู่เคียงข้างกันตราบแก่เฒ่า มิคิดว่าผู้ทรยศนางกลับเป็นคนที่นางไว้ใจและพึ่งพายิ่งที่สุด!
ในใจฮูหยินเปี่ยมด้วยความแค้นเคืองสุดประมาณ แทบอยากจับตัวยายเฉินกลับมาลงทัณฑ์ถลกหนังริดกระดูกเดี๋ยวนี้ ให้นางลิ้มรสการลงโทษแสนสาหัสทั้งปวงในโลกา
"ท่านปู่ ตำหนักบรรพชนอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ?" ทันใดนั้นถังถังก็เอียงศีรษะน้อยถามขึ้น
พอได้ยินคำว่าตำหนักบรรพชน ติ้งเป่ยโหวก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ อีกทั้งยังเกิดการคาดเดาอันน่าสะพรึงกลัวในใจ
หรือว่าบุตรชายในไส้ของตนถูกยายเฉินทำร้ายจนตาย ศพถูกซ่อนอยู่ในตำหนักบรรพชน?
ริมฝีปากติ้งเป่ยโหวสั่นระริก ปีกจมูกพองหด ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นทุกขณะ "กระหม่อมพาพระธิดาไป…"
ถังถังโบกมือเรียกฮูหยินจวนโหว "ท่านย่าผู้งามก็มาด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ~"
มีคนคอยตามยายใจร้ายไปอย่างลับ ๆ ถังถังก็ไม่ต้องกังวลแล้ว สิ่งเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือไปทำพิธีที่ตำหนักบรรพชน เพื่อค้นหาบุตรชายแท้ ๆ ของท่านปู่!
แม้ดาวร้ายจะจากไป หมดภัยคุกคามแล้ว แต่ตำหนักบุตรของท่านปู่และท่านย่ากลับมีสีเทาหม่นลง นั่นหมายความว่าบุตรของพวกเขาเสี่ยงถึงชีวิต