ภายในตำหนักพลันเกิดเสียงสูดลมหายใจเย็นดังขึ้นระลอกหนึ่ง บรรดาภริยาขุนนางพากันเปลี่ยนสีหน้าไปตาม ๆ กัน
ในจวนของพวกนางก็มีตำราที่เก็บซ่อนไว้จนไม่ถูกแสงแดดอยู่ไม่มากก็น้อย หรือว่าก็จะ...
ไม่ได้! หลังจากกลับไปแล้ว พวกนางต้องสั่งให้บ่าวไพร่ขนตำราออกมาตากแดดให้หมด จะปล่อยให้ลูกหลานในจวนต้องสัมผัสไออาฆาตหมึกนี่หาได้ไม่!
"ขอบพระทัยท่านหญิง..." ฮูหยินเสิ่นคารวะถังถังอย่างเอาจริงเอาจัง "แล้วหลังจากตากตำราแล้ว ยังต้องทำพิธีขับไล่ไออาฆาตหมึกอีกหรือไม่? ขอท่านหญิงโปรดชี้แนะแก่หม่อมฉันด้วย..."
ท่านหญิงสมแล้วที่เป็นผู้วิเศษมีวิทยายุทธ์จริง เพิ่งได้อยู่กับชิงเหอเพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็สามารถบอกอาการของนางได้อย่างคร่าว ๆ ...
หากฝันร้ายของลูกสาวนางหายดีได้จริง นางจะต้องตั้งป้ายอายุวัฒนะถวายท่านหญิงคังเล่อที่บ้านเป็นแน่!
ถังถังเอียงศีรษะมองฮูหยินเสิ่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "แค่เอาตำราไปตากแดดก็พอเจ้าค่ะ... ไออาฆาตหมึกนี่แม้จะเป็นไอชั่วร้าย แต่ก็ไม่ทำร้ายถึงชีวิตเหมือนไออาฆาตทั่วไป ฮูหยินเสิ่นไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ~"
ได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ ฮูหยินเสิ่นจึงแอบถอนหายใจโล่งอก แล้วยอบกายคำนับอีกครั้ง เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล "ขอบพระทัยในบุญคุณยิ่งใหญ่ของท่านหญิง หม่อมฉันกับลูกสาวจะจารึกไว้ในใจไม่รู้ลืม!"
ถังถังโบกไม้โบกมือ ใบหน้าน้อย ๆ ผุดผ่องมีแต่รอยยิ้มไร้เดียงสา "ฮูหยินเสิ่นไม่ต้องใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ ข้ากับพี่สาวเสิ่นเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะเจ้าคะ~ เพื่อนที่ดีก็ควรช่วยเหลือกันไงเจ้าคะ~"