"เช่นนั้น ท่านหญิงจะทรงเล่นหรือไม่?" เสิ่นชิงเหอในชุดกระโปรงสีขาวจันทราเอ่ยถามด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย
ถังถังกระพริบตาปริบๆ มองเสิ่นชิงเหออย่างสงสัยใคร่รู้: "ก็อยากเล่นอยู่จ้า~ พี่สาวเสิ่นไม่อยากให้ถังถังเล่นหรือ?"
กลัวว่าถังถังจะเล่นไม่เลิกไม่จบ จนทำให้พวกนางเล่นชิงช้าไม่ได้หรือ?
เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตน เสิ่นชิงเหอก็อธิบายเสียงเบาอย่างไม่รีบร้อน: "บุตรขุนนางมิกล้า และไม่ได้หมายความเช่นนั้น บุตรขุนนางเพียงจะบอกว่า หากท่านหญิงประสงค์จะเล่น พวกเราจะเข้าแถวต่อจากท่าน!"
นางเป็นท่านหญิงคังเล่อที่ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงโปรดที่สุด ที่นี่ก็คือตำหนักตะวันออก ใครกล้าให้นางเข้าแถวต่อจากคนอื่นเล่า…
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเสิ่นชิงเหอ ถังถังก็ผงกศีรษะอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง: "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง… ข้าอยากเล่น แต่ว่าพวกท่านเล่นก่อนเถิด ข้าจะต่อคิวสุดท้าย…"
กล่าวจบ เด็กน้อยก็สาวเท้าสั้นๆ ตุบตับๆ เดินไปยังท้ายแถว
"ท่านหญิงโปรดรั้งรอ เชิญท่านหญิงทรงเล่นชิงช้าก่อน…" เสิ่นชิงเหอรีบเอ่ยห้าม
ถังถังชะงักฝีเท้า ค่อยๆ หันกายมามองเสิ่นชิงเหอ กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส: "พวกท่านเป็นแขกของข้า ควรให้พวกท่านเล่นก่อนจึงจะถูก~ ท่านแม่เคยสอนข้า นี่คือมารยาทต่อแขก! และชิงช้าก็อยู่ตรงนี้ มิได้หนีหายไปไหน เมื่อพวกท่านเล่นจนพอใจแล้ว ข้าอยากเล่นอีกยาวนานเท่าใดก็ได้… จริงไหม?"
ที่นี่คือบ้านของนาง นางเป็นเจ้าของ ถึงแม้เสด็จปู่จะทรงแต่งตั้งให้นางเป็นขุนนางใหญ่ แต่เป็นขุนนางใหญ่ก็มิอาจเอาตนเองเป็นใหญ่ไปเสียทุกเรื่องหรอกนะ~