ขาสองข้างของถังถังราวกับเหยียบกงล้อเพลิง นางเพียงอยากให้เร็วยิ่งขึ้นอีก!
"เจ้านายน้อย ท่านกลับ..." ฟู่เฉวียนยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเจ้านายน้อยวิ่งห้อไปไกลแล้ว
ฟู่เฉวียนนิ่งงันไปครู่หนึ่งเพิ่งจะก้าวตามไป ก็เห็นหวังจงหอบหายใจแรงวิ่งเข้ามา เขารีบเข้าไปรับ "อ๋าง..."
แต่หวังจงกลับเหมือนไม่เห็นเขา เดินเบียดผ่านไป
ฟู่เฉวียนฉงนยิ่งนัก ยังไม่ทันคิดมากก็รีบตามติดไป
ถังถังวิ่งตลอดทางมาถึงเรือนเสวียหลาน เปิดประตูออกก็เห็นร่างผ่ายผอมของกู้จิ่นเยวียนนอนเงียบอยู่ตรงนั้น
นางวิ่งไปสามก้าวรวมเป็นสองก้าว ลมหายใจยังไม่ทันหายหอบก็ก้มหน้าเข้าไปใกล้ จ้องมองใบหน้าไร้สีเลือดของกู้จิ่นเยวียน
ยิ่งมองถังถังก็ยิ่งไม่สบายใจ ท่านพี่รองก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยว่าอาการทรุดลง
เมื่อไม่ใช่ท่านพี่รอง แล้วจะเป็นใครเล่า?
ทันใดนั้น ร่างน้อยของถังถังก็แข็งค้าง ในใจผุดการคาดเดาอันน่าสะพรึงกลัว
ไม่ใช่ท่านพี่รอง เช่นนั้นก็คือท่านอาจารย์?
คราวที่ท่านอาจารย์จากไปใจของนางก็เจ็บเช่นวันนี้!
ถังถังสีหน้าซีดเผือด สองมือน้อยสั่นเทาหยิบหลัวผานออกมา ปลายนิ้วสั่นสะท้านดีดไปหลายครั้ง เข็มบนหลัวผานไหวอย่างรุนแรงอยู่นาน จากนั้นก็เกิดเสียงแปะแตกหักจากตรงกลาง
ถังถังเต็มตาด้วยความไม่อยากเชื่อ ลำคอเหมือนมีอะไรอุดตัน ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลย
เข็มชี้แตกสลาย ลางมงคลใหญ่! ท่านอาจารย์เกิดเรื่องแล้ว!
ตั้งแต่กลับมากับท่านพ่อ นางเคยลองอัญเชิญวิญญาณให้ท่านอาจารย์หลายครั้ง ทั้งเคยลองใช้ข้าวของที่ท่านอาจารย์เคยใช้ในยามมีชีวิตทำนายที่อยู่ของท่าน