เอ้อต้านตอบรับด้วยความไม่เต็มใจ จากนั้นก็เหวี่ยงจอบฟันลงบนป้ายหลุมศพอย่างแรง
หวังหู่แต่เดิมก็รู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ทำเรื่องอัปมงคล แถมยังยืนหันหลังให้อีก ได้ยินเสียงก็ตกใจสะดุ้งโหยง หันไปตบหัวเอ้อต้านฉาดหนึ่ง
"เบา ๆ หน่อย! เบา ๆ หน่อย! เกือบทำเอาข้าตกใจตาย!"
พวกเขามาขุดหลุมศพลักศพ คิดว่าจะเป็นเรื่องน่าภาคภูมิเอาไปเชิดชูหน้าตาวงศ์ตระกูลได้รึ?
หากผู้ใดล่วงรู้ มีหวังต้องรับเคราะห์กันถ้วนหน้า!
คราวหน้าถ้ายังมีเรื่องต้องมาขุดหลุมศพอีกล่ะก็ ต่อให้ตีข้าตายก็ไม่ยอมมากับไอ้โง่นี่เด็ดขาด!
เอ้อต้านกุมศีรษะ จ้องเขม็งใส่เขาด้วยความเคียดแค้น
พวกเขากลายเป็นขโมยไปแล้วยังจะกลัวอะไรอีกหนอ ช่างไม่เหมือนขโมยเอาเสียเลย!
สายลมอ่อนพัดผ่าน ใบไม้เสียดสีกังวานแกรกกราก กระจอกตัวหนึ่งเกาะกิ่งไม้โผล่หัวออกมาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ มองซ้ายแลขวา
"ข้าจะตายให้ได้! หู่จื่อ พวกเราหยุดพักก่อนเถิด!" เอ้อต้านหอบหายใจแรงพลางยกมือขึ้นเช็ดหน้า
หวังหู่แหงนมองฟ้า ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแค้นเคือง: "จะพักห่าอะไร! รีบ ๆ ทำงานเข้า!"
ขโมยศพเสร็จจะได้อาศัยความมืดรีบเผ่นหนี คราวนี้นายใหญ่ให้เงินเขาไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว
คืนนี้เขายังหมายจะไปสังสรรค์ที่หอวสันต์จันทราในอำเภอเสียหน่อย!
ระหว่างที่ทั้งสองก้มหน้าก้มตาขุดหลุมศพ กระจอกตัวหนึ่งกระพือปีกบินโฉบเข้ามาดุจลูกธนู แล้วจิกก้นเอ้อต้านอย่างแรง
"อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนของเอ้อต้านก้องสะท้อนไปทั่วขุนเขา ทำให้นกในป่าตกใจบินหนีกระเจิง
"หุบปาก!" หวังหู่แววตาฉายแววโหดเหี้ยม "ไม่อยากเป็นอยู่ก็บอกมา!"