เมื่อเห็นอาจารย์เซวียพูดไปได้ครึ่งทางแล้วหยุดชะงัก ถังถังเอียงศีรษะน้อยๆ ถามอย่างสงสัยใคร่รู้ "อาจารย์ เป็นอะไรหรือ? ตัวอักษรที่ถังถังเขียนไม่ดีหรือ?"
เป็นไปไม่ได้นี่นา...
เมื่อเช้าตรู่ นางยังตรวจดูอย่างพิถีพิถันตั้งหลายรอบ!
ตัวอักษรที่ถังถังเขียนนั้นเหมือนกับในสมุดคัดลายมือทุกประการ ไม่อาจหาที่ติได้เลย
คิดในใจเช่นนี้ ใบหน้าของถังถังยิ่งเต็มไปด้วยความฉงน ดวงตากลมโตเป็นประกายมองอาจารย์เบื้องหน้าท่าทางไร้เดียงสา
เซวียหังที่หนีบกระดาษแผ่นบางไว้สั่นเทาเล็กน้อย ก้มตามองเด็กสาวตัวน้อยที่สูงไม่ถึงเข่าของตน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "อาจารย์ต้องการให้เจ้าเขียนตัวอักษรด้วยตัวเจ้าเอง ไม่ใช่สมุดคัดลายมือที่ใช้สำหรับลอกแบบเล่มนี้!"
บางทีพระธิดาอาจหยิบผิดก็เป็นได้ เซวียหังคิดในใจเช่นนี้
แต่คำพูดถัดมาของถังถังทำให้เขามืดดับไปทั้งหน้ากระดาษ
"อาจารย์ นี่แหละคือตัวอักษรที่ถังถังเขียนเองเจ้าค่ะ~" เด็กน้อยกล่าวด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ "เมื่อเช้าตื่นมา ข้ายังตรวจดูตั้งหลายรอบเชียวนะ~ ไม่มีทางผิดแน่~"
ถังถังพูดไปก็โยกศีรษะน้อย ๆ อย่างอารมณ์ดี เครื่องประดับผีเสื้อบนผมก็โยกตามไปด้วย ทำให้เซวียหังรู้สึกมึนงงไปครู่หนึ่ง
"เขียนเองหรือ?" ในคิ้วของเซวียหังเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สายตาจับจ้องไปที่ตัวอักษรในมืออีกครั้ง
พู่กันพลิ้วไหวดุจมังกรบิน งูเลื้อย ลายมือนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ฝีมือของพระธิดา