ยามต้องแสงอ่อน หยาหยาฮัมเพลงร่าเริงอยู่บนกิ่งไม้
ถังถังนั่งชิงช้าแกว่งไปมา เสียงหัวเราะดังกังวานดุจระฆังเงินสะท้อนเหนือตำหนักเต๋ออิน มิคลายหายไป
"เจ้านายน้อย วันนี้ท่านยังทำการบ้านไม่เสร็จเลย!" หงอวี้ยืนอยู่เบื้องหลังถังถัง อดเอ่ยเตือนมิได้ "พรุ่งนี้ก็ถึงวันที่อาจารย์มาสอนแล้ว ท่านต้องรีบเร่งเถิด…"
นางเองก็มิอาจรบกวนยามที่พระธิดากำลังเล่นอย่างเบิกบาน ทว่า…พระธิดาเพียงลอกแบบอักษรไปแผ่นเดียว ท่องบทกวีไปบทเดียว
เห็นตะวันใกล้ลับฟ้า หากไม่รีบทำการบ้าน พรุ่งนี้พระธิดาถูกอาจารย์ตีมือ เกรงว่าคงมิพ้นต้องร้องไห้เสียแล้ว…
เจ้าตัวน้อยบนชิงช้าได้ฟังก็ย่นจมูก พึมพำเบาๆ "เหตุใดวันเวลาผ่านไปรวดเร็วเพียงนี้ ทั้งที่ถังถังรู้สึกว่าเล่นได้ไม่นานเลย…"
นึกถึงแบบอักษรอีกสี่แผ่นที่เหลือ ถังถังถอนหายใจราวคนแก่ หน้าสลดห่อเหี่ยว คลานลงจากชิงช้า เบะปากเดินไปยังตำหนักข้างที่ตนพัก
มองแผ่นหลังงอค้อมของพระธิดา หงอวี้ในใจก็อดสงสารมิได้
ทว่าจนปัญญา เจ้านายน้อยเพิ่งสามชันษา อยู่ในวัยต้องรู้หนังสืออ่านออกเขียนได้ หากปล่อยเวลาให้เลยไป ภายหลังจะตามให้ทันก็ยากยิ่ง…
ทั้งพระชายาและองค์ชาย ก็เพียงหวังให้เจ้านายน้อยเรียนรู้สิ่งต่างๆ ไว้มากหน่อย วันหน้าออกนอกวังจะได้แยกแยะถูกผิดดีชั่ว ปกป้องตนเองมิให้เสียเปรียบ
"พระธิดาโปรดตั้งใจทำการบ้าน บ่าวจะไปห้องครัวเล็กทำขนมกับน้ำเชื่อมรสดี เมื่อทำการบ้านเสร็จแล้วค่อยเสวยดีหรือไม่?" หงอวี้สุดท้ายก็ใจอ่อน เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สองวันนี้บ่าวตั้งใจเรียนขนมใหม่ๆ ที่ท่านยังไม่เคยเสวย รสชาติอร่อยยิ่งนัก~"