"ใช่!" ถังถังสูดจมูกฟึดฟัด น้ำเสียงเด็กเล็กแหบพร่าแฝงสะอื้น "ข้าจะใช้ในที่ที่มีประโยชน์..."
อาจารย์ชมว่าถังถังเฉลียวฉลาด ดังนั้นถังถังจะละเลยการเล่าเรียนหรือลักไก่ส่ง ๆ ไปไม่ได้ ให้อาจารย์ผิดหวัง!
แววตาของเซวียหังเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ค่อย ๆ อุ้มก้อนแป้งน้อยเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือด้านข้าง "ก่อนอื่นอาจารย์จะคอยเป็นเพื่อนเขียนตัวอักษรเต็มหน้าก่อนดีหรือไม่"
เดิมทีในใจเขาโกรธอยู่บ้าง แต่เห็นองค์หญิงน้อยอยู่ในสภาพเช่นนี้ จะยังโกรธลงได้อย่างไร...
ช่างเถิด ๆ เด็กนมสามขวบตนก็ไม่อาจตีหรือดุด่า ทำได้เพียงใช้ทุกวิธีหลอกล่อเอาอกเอาใจ ใครใช้ให้นางเป็นศิษย์คนแรกของตนเล่า...
ถังถังซบไหล่เซวียหัง กระพริบตาแดงก่ำ ตอบอย่างว่าง่าย "ขอบพระคุณอาจารย์..."
ก้อนแป้งน้อยนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ มือน้อยจับพู่กันลอกแบบตัวอักษรทีละขีด ปิ่นผีเสื้อบนศีรษะสั่นไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ถังถังวางพู่กัน เงยหน้ามองเซวียหัง เผยรอยยิ้มสดใส "อาจารย์ ข้าเขียนเสร็จหนึ่งแผ่นแล้ว~"
เซวียหังยิ้มและผงกศีรษะ สายตาตกลงบนตัวอักษรของนาง เห็นแต่ตัวอักษรที่ยังคงคดเคี้ยวเหมือนแต่ก่อน
ไม่รู้เพราะเหตุใด เซวียหังมองตัวอักษรคดเคี้ยวนี้ กลับรู้สึกว่าดูสบายตาอย่างประหลาด
"ดีมาก!" เซวียหังล้วงลูกสนไพน์สองลูกออกจากอก ยื่นให้ถังถัง "องค์หญิงก้าวหน้าเร็วปานเทพ เป็นรางวัลจากอาจารย์!"
เดิมคิดว่าตัวเองไม่ถูกตีมือก็ดีมากแล้ว ไม่คิดว่าจะมีรางวัล!