เฒ่าเต๋าชิงเฟิงเพิ่งจะปีนออกจากโลงทองคำก็ถูกข่าวนี้เล่นงานจนมึนงงไปทั้งหัว
อะไรนะ?
ศิษย์น้อยนี่หางานให้เขาจริงๆ หรือ?
งานอะไรกัน? เขากลายเป็นผีตายไปแล้ว จะไปทำอะไรได้?
เฒ่าเต๋าชิงเฟิงลอยคว้างไปหาถังถังด้วยความงุนงง พลางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า "ศิษย์เอ๋ย เจ้าหางานอะไรให้อาจารย์ได้เล่า? เล่ามาฟังหน่อยสิ..."
เขาจะได้ดูซิว่าใครบังอาจกล้าจ้างผีตายไปทำงาน!
ถังถังเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีดำขลับโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว "เป็นโหราหลวงของแคว้นไป่เชียงไงล่ะ ปีละสามหมื่นตำลึงทอง จ่ายค่าจ้างล่วงหน้าสองปีแล้วนะ~ คุ้มไหมละ?"
ถังถังจ้องเฒ่าเต๋าชิงเฟิงด้วยแววตาเป็นประกาย รอคอยคำชมอย่างเต็มเปี่ยม
เฒ่าเต๋าชิงเฟิงรู้สึกหน้ามืดตามัว ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศโคลงเคลง เกือบจะร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นเอาดื้อๆ
ปีละสามหมื่นตำลึงทอง?
ศิษย์น้อยนี่ขายเขาทิ้งเลยงั้นหรือ?
เฒ่าเต๋าชิงเฟิงมองศิษย์น้อยด้วยสีหน้าแทบจะร้องไห้ โอดครวญอยู่ในใจ
เขากลายเป็นผีตายไปแล้ว อยากจะอยู่อย่างสงบข้างกายศิษย์น้อย ขี้เกียจก็เที่ยวเตร่ไปเรื่อยเปื่อย...
ใครจะคิดว่าชีวิตสบายๆ ยังไม่ทันได้อยู่ครบสองวัน ก็ถูกศิษย์น้อยสุดที่รักขายไปยังต่างแคว้นซะแล้ว?
แคว้นไป่เชียง!
ห่างจากต้าหยงไปไกลโข คิดจะกลับมาสักครั้งก็ต้องบุกป่าฝ่าดง ลำบากยากเข็ญสารพัด!
เฒ่าเต๋าชิงเฟิงคิดในใจเช่นนั้น แต่มองเห็นใบหน้าน้อยๆ น่ารักของศิษย์น้อยแล้ว สุดท้ายก็ไม่อาจเอ่ยคำตำหนิลงได้...
เนิ่นนาน เฒ่าเต๋าชิงเฟิงจึงถอนหายใจเบาๆ เสียงแหบพร่าด้วยความเอ็นดูอย่างล้นเหลือ "ช่างเถอะ... อาจารย์เก็บของแล้วจะรีบไปทันที..."