อวิ๋นชิงชำเลืองมองภาพวาดของพระสนมเต๋อเพียงคราเดียว ทว่าก็มองให้พระนางขนลุกเกรียวไปทั้งตัว จนต้องหุบปากเงียบไปโดยไม่รู้ตัว
ถังถังเองย่อมสัมผัสได้ว่าพระสนมเต๋อมีท่าทีผิดปกติ จึงกะพริบตาปริบๆ มองพระนางสองที ก่อนจะหมุนตัววิ่งไปหาอวิ๋นชิง
"ท่านลุงชิง..." เจ้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีนิลใสกระจ่างราวน้ำค้างยามเช้า: "พรุ่งนี้ถังถังจะมากับพี่ใหญ่ เจ้าต้องรอถังถังนะ!"
พลันที่เสียงนั้นจบลง ก็เห็นมุมปากของอวิ๋นชิงเผยอขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว สายตาที่มองถังถังแฝงไว้ซึ่งความละโมบมากขึ้นหลายส่วน
"อวิ๋นชิงขอน้อมรับการเสด็จมาของท่านหญิง!" อวิ๋นชิงลดขนตาลงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ต้องได้มาครองให้จงได้
"ดี~" ถังถังตอบรับอย่างร่าเริง สายตากวาดผ่านภาพวาดของพระสนมเต๋ออย่างรวดเร็ว: "ถ้างั้นหนูจะไปหาพระสนมแล้วล่ะ~ หนูจะอยู่กับพระนางไปตลอดกาล!"
ประโยคสุดท้าย เจ้าตัวน้อยเน้นน้ำหนักคำหนักหน่วง จนแม้แต่อวิ๋นชิงยังอดที่จะเหลือบมองภาพวาดนั้นด้วยความฉงน
เขาว่าไปได้ รู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้พูดจามีความหมายแอบแฝง ทว่ากลับบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
พอเห็นทีท่าว่าถังถังกำลังจะจากไป อวิ๋นชิงก็รีบดึงสติกลับมา จ้องเขม็งไปที่ภาพวาดของพระสนมเต๋ออย่างดุดัน แววตาที่ส่งมาคือคำเตือนที่ชัดเจนเกินกว่าจะบรรยาย
พระสนมเต๋อถูกจ้องจนวิญญาณสั่นสะท้าน ทว่าภายในใจกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี
นางรีบก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับถังถังอีกต่อไป
ท่านหญิงได้ยินที่นางพูด! พระนางได้ยินแล้ว!
พระนางบอกว่าจะอยู่กับนางตลอดไป นี่คือหลักฐานที่ดีที่สุด...
ท่านหญิงจะต้องหาทางช่วยพวกนางที่ถูกขังอยู่ในภาพวาดนี้ให้พ้นไปได้แน่นอน!