ภายในหอหรูอี้ ชายผู้สวมอาภรณ์สีขาวนวลกำลังก้มหน้าก้มตาวาดภาพอยู่ ภายในหอเต็มไปด้วยภาพเขียนอันวิจิตรตระการตา หนึ่งในนั้นคือภาพดอกโบตั๋นที่แขวนอยู่กลางห้องซึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ
เมื่อถังถังถูกอาจารย์หวยเจินอุ้มเดินเข้ามาในหอหรูอี้ สิ่งแรกที่เห็นก็คือภาพดอกโบตั๋นนั้น นางอดไม่ได้ที่จะหยุดสายตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเบือนสายตาหนี
ต้องมีพิรุธแน่นอน!
อะไรกันภาพดอกโบตั๋น เห็นชัดว่าเป็นวิญญาณหญิงสาวที่ถูกกักขังอยู่ในภาพต่างหาก
ไม่แปลกเลยที่คนทั่วไปมองเห็นภาพดอกโบตั๋นนี้สดใสสมจริงเพียงใด แท้จริงแล้วในดอกโบตั๋นทุกดอกล้วนมีวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่สามารถหลุดพ้นได้
ไอ้คนใจดำผู้ชั่วร้าย ถังถังไม่ลอกหนังมันออกมาสักชั้นก็ไม่ยอมเลิก!
"คารวะท่านหญิง ท่านหญิงทรงพระเจริญ!" เหล่านางกำนัลในหอต่างคารวะ ทำให้ชายที่กำลังก้มหน้าก้มตาวาดภาพเงยหน้าขมามอง
เมื่อสายตาประสานกัน ถังถังก็เบิกตากว้าง ความไม่สบายใจในใจถึงขีดสุด
สายตาแบบนี้ รวมถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกจากตัวเขา ถังถังคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
กลิ่นอายที่แผ่ออกจากตัวผู้นี้ เห็นชัดว่าสืบทอดมาจากจิ้งอวิ๋นเซิน และสายตาที่เฉียบคมราวกับมีพิษก็เหมือนกันเปี๊ยบ!
เป็นคนตระกูลจิ้ง!
"ผู้นี้คงเป็นท่านหญิงคังเล่อผู้เลื่องชื่อสินะ?" ชายผู้นั้นประสานมือคารวะถังถัง "ผู้น้อยอวิ๋นชิง คารวะท่านหญิงคังเล่อ!"
อวิ๋นชิง?
ถังถังหรี่ตาลง เขาช่างเอาหน้าใส่ตัวเองจริงๆ!
ไอ้คนใจดำผู้หมดซึ่งจิตสำนึก มีหน้ามาใช้นามสกุลเดียวกับท่านแม่และท่านตาทวด!
ถุย! ไร้ยางอาย!
แม้ตอนนี้ถังถังจะโกรธจนกัดฟันกรอด แต่บนหน้าน้อยๆ ของนางก็ยังคงไว้ซึ่งความไร้เดียงสา: "ท่านลุงชิง ได้ยินเสด็จปู่ตรัสว่าท่านวาดภาพเก่งมาก ข้าหนูดูหน่อยได้หรือไม่?"