พระเนตรของฮ่องเต้หมิงเต๋อกระตุกอย่างรุนแรง พลางพยายามเบียดตัวเข้าไปหาหลานสาวตัวน้อย พร้อมกับตะโกนก้องด้วยพระสุรเสียงอันดังว่า "คนมาเร็ว รีบมาเร็ว! จงนำสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ลงไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
ยังไม่ทันที่พระสุรเสียงจะขาดหาย ก็เห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้หมิงเต๋อกระตุกอย่างรุนแรง "วัวเวรนี่ กล้ากระแทกก้นข้า ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วเอาไปทำอาหารกินซะ!"
เดิมทีหวังจงกำลังจ้องมองกิ่งไม้ที่ไร้ดอกไม้อย่างเจ็บปวดใจ พอได้ยินเสียงคำรามอันแตกพร่าของฮ่องเต้หมิงเต๋อก็พลันตั้งสติได้
เมื่อเห็นฮ่องเต้หมิงเต๋อถูกฝูงวัวควายแกะล้อมรอบอยู่ตรงกลาง หวังจงรู้สึกเพียงหนังศีรษะชาไปหมด
เขาละทิ้งสิ่งอื่นใดมิได้คิด เร่งฝีเท้าเบียดฝูงสัตว์เข้าไปหาฮ่องเต้หมิงเต๋อ "ฝ่าบาท โปรดทรงรักษาพระวรกาย...โอ๊ย เอวของกระหม่อม!"
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงร้องของม้า วัว แกะ เสียงคำรามของฮ่องเต้หมิงเต๋อ และเสียงร้องไห้ของถังถังประสานกัน สลายความเงียบสงบยามเช้าอย่างสิ้นเชิง
เหล่านายเวรที่ลาดตระเวน องครักษ์รักษาประตู และองครักษ์เสวียนเจี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ต่างเร่งฝีเท้าวิ่งมุ่งหน้าสู่ตำหนักหยางซินอย่างพร้อมเพรียง
ผ่านไปนานเกือบชั่วยาม ตำหนักหยางซินของฮ่องเต้หมิงเต๋อจึงกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
ถังถังก้มหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวแรง บนใบหน้านุ่มๆ เต็มไปด้วยรอยน้ำลาย ชุดบนตัวถูกวัวแกะแทะกินไปเกินครึ่ง ผมดำนุ่มสลวยก็ชี้ตั้งกระเซิงราวกับฟางแห้ง ท่าทางอลหม่านเช่นนี้ทำให้ฮ่องเต้หมิงเต๋อทั้งเจ็บปวดและเวทนา
"หนู...ถังถังไม่ได้ตั้งใจ..." มือเล็กๆ ที่เปื้อนขนแกะของถังถังกำแขนเสื้อฉีกขาดของฮ่องเต้หมิงเต๋อไว้แน่น พลางเอ่ยปากอย่างน่าสงสาร "เสด็จปู่อย่าตีบั้นท้ายถังถังนะ!"