ถัวป๋าจิ่นย่อมรู้ดีว่าถังถังกับพวกมาถึงเป่ยหรงได้อย่างไร เนื่องด้วยเขาคุ้นเคยกับการนอนดึกเป็นนิสัย
คืนนี้เมื่อสามคนหนึ่งเสือปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ถัวป๋าจิ่นกำลังเอนกายอยู่บนเตียงอ่อนเหม่อลอย ย่อมเห็นวังวนสีหมึกนั้นอย่างชัดเจนถนัดตา
เวลานั้นเขากำลังกังวลใจเรื่องซั่วเยว่หลับไหลไม่ตื่น หัวสมองจะไปมีสมาธิคิดเรื่องการเป็นพันธมิตรได้อย่างไร ถึงกับคิดจะลากทั้งใต้หล้าไปเป็นเครื่องสังเวยกับซั่วเยว่ด้วยซ้ำ...
ถังถังเงยหน้ามองถัวป๋าจิ่นโดยไม่รู้ตัว เสียงสัญญาณเตือนภัยในใจดังลั่น: "ไม่ได้ ๆ ม้าศึกถังถังจะเอากลับไปด้วยกัน!"
เผื่อว่าเขาทำตามที่สัญญากับถังถังไม่ได้ล่ะ?
หรือไม่ก็ม้าศึกที่ส่งไปต้าหยงเป็นพวกแก่หง่อมป่วยพิการ ขาดขาขาดหางจะทำอย่างไร?
ถึงตอนนั้นราชาเป่ยหรงยืนกรานว่าม้าศึกที่ส่งไปล้วนเป็นของดี ถังถังก็ต้องอมความผิดไปแบบเงียบ ๆ!
คิดถึงตรงนี้ เด็กน้อยปากจู๋แก้มป่อง จ้องถัวป๋าจิ่นแล้วเอ่ยเสียงใส: "ถังถังจะเอาเอง ตอนนี้พาถังถังไปหาม้าศึกเลย!"
ม้าศึกที่ถังถังหามาด้วยความสามารถของตัวเอง สักตัวก็มีปัญหาไม่ได้
เห็นเด็กน้อยเป็นเช่นนี้ ถัวป๋าจิ่นอดยิ้มมิได้ แล้วใช้ปลายนิ้วแตะจมูกน้อย ๆ ของนางแผ่วเบา: "ข้าน้อยพูดแล้วต้องทำ จะไม่มีการกั๊กม้าศึกไว้ไม่ให้นางเป็นอันขาด..."
ม้าศึกเพียงห้าพันตัวเท่านั้น ในสายตาเขาแล้วไม่ถือเป็นอะไรเลย
ถังถังก้มหน้าลง ถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากถัวป๋าจิ่น ใบหน้านุ่มนวลเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น: "พาถังถังไป!"
ผู้ใหญ่พวกนี้มีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย ถังถังต้องดูให้ชัดต่อหน้าให้ได้