ราตรีหนึ่งผ่านพ้น ถังถังก็ฟื้นขึ้นในที่สุด
หงอวี้ตาแดงเรื่อ นางไม่ทันได้เอ่ยวาจากับเด็กน้อย ก็รีบวิ่งออกไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "คุณหนูน้อยตื่นแล้ว! ชุนเซี่ย เจ้าไปรายงานองค์รัชทายาทกับพระชายารัชทายาท ชุนตง เจ้าไปห้องครัวเล็กยกโจ๊กหมูสับมา..."
ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดคุณหนูน้อยก็ฟื้น
ขณะหงอวี้หันหลังกลับเข้าตำหนักข้าง ถังถังก็ใช้มือขยี้ตาพลางเดินออกมา "พี่สาว ท่านรู้ไหมว่าพ่อกับแม่ของข้าอยู่ที่ไหน?"
ก่อนจะหลับไป นางจำได้ว่าแม่ฟื้นแล้ว
แม้ไอสีดำนั่นจะถูกขับออกไปบ้าง แต่นางยังต้องดื่มน้ำยันต์อีกชาม ถึงจะทำให้แม่ไม่หลับใหลอีกภายในสิบวัน
คิดถึงตรงนี้ ถังถังก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ค่ายกลในเรือนของพ่อช่างชั่วร้ายนัก หากสิบวันให้หลังยังหาวิธีทำลายค่ายกลชั่วร้ายนั่นไม่พบ แม่ก็จะหลับใหลอีกและไม่มีวันฟื้นขึ้นมาจริง ๆ...
หงอวี้เห็นถังถังเดินเท้าเปล่า ก็รีบอุ้มนางเข้ามาในอ้อมกอด "คุณหนูน้อย เหตุใดไม่สวมรองเท้าก็วิ่งออกมาเล่า? บ่าวจะพาท่านไปอาบน้ำแต่งตัวและเสวยพระกระยาหารก่อน..."
สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากด้านนอก
อวิ๋นจิ้งซูก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้ามา ถังถังก็พุ่งเข้าใส่นางดุจสายลม "แม่~"
เสียงอ่อนหวานของเด็กน้อยทำให้ใจอวิ๋นจิ้งซูอบอุ่น นางอ้าแขนรับนางไว้
ถังถังมองไปด้านหลังนาง ไม่เห็นกู้เยี่ยนเจา ก็อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
อวิ๋นจิ้งซูเห็นดังนั้นก็เอ่ยอธิบายเสียงอ่อนโยน "พ่อของเจ้าเข้าวังไปแล้ว แม่เล่นกับเจ้าดีไหม?"