ถังถังกระพริบตาโต มองฟู่เฉวียนด้วยความสงสัย
ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยทักด้วยเสียงเจื้อยแจ้วว่า "ท่านอาเสี่ยวอาแจ๋วดีอ~ ข้าชื่อถังถัง เป็นบุตรีของท่านพ่อ!"
เด็กน้อยมองกู้เยี่ยนเจาอย่างกังวล เมื่อเห็นเขาไม่ขัด จึงแอบถอนหายใจโล่งอก
ท่านอาเสี่ยวอาแจ๋วคนนี้ดูแล้วก็เป็นผู้บกพร่อง เรียกท่านอาเสี่ยวก็ไม่ถูก เรียกท่านอาแจ๋วก็ไม่เชิง...
นางเป็นเด็กมีมารยาท เลยต้องคิดคำเรียกเองว่า ท่านอาเสี่ยวอาแจ๋วล่ะนะ~
ฟู่เฉวียนที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
นี่...นี่...องค์ชายหายตัวไปแค่สองสามวัน เหตุใดจึงมีบุตรีตัวโตเช่นนี้?
แต่สุดท้ายเขาเป็นเพียงบ่าวรีบเก็บความสงสัยใคร่รู้ไว้หมด แล้วยิ้มเอ่ยว่า "คุณหนูพูดเช่นนี้ข้าน้อยมิกล้ารับ ข้าน้อยเป็นหัวหน้าขันทีตำหนักตะวันออก คุณหนูเรียกข้าน้อยว่าฟู่เฉวียนก็พอพ่ะย่ะค่ะ..."
ถังถังพยักหน้า จู่ๆ มือน้อยก็ล้วงเข้าไปในถุงหอมสีหม่น ล้วงเอายันต์สีเหลืองพับเป็นรูปสามเหลี่ยมยื่นให้
"อาฟูเสี่ยวอาแจ๋ว เอายันต์หลับสงบวางไว้ใต้หมอน ก็จะหลับยาวจนรุ่งเช้าล่ะเจ้า~"
อาฟูเสี่ยวอาแจ๋วมีรอยคล้ำใต้ตาหนักมาก มองแวบเดียวก็รู้ว่านอนไม่หลับมานาน ต้องเป็นเพราะไอทมิฬในเรือนแน่
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คนที่อยู่ในเรือนท่านพ่อ ต่อให้รอดชีวิตก็จะกลายเป็นคนปัญญาสูญสติฟั่นเฟือน
ถังถังกำหมัดแน่น ใครกันที่ชั่วร้ายนัก ถึงกับคิดสังหารผู้คนมากมายเพียงเพื่อบรรลุจุดหมาย!