หยาหยาอยู่ในสภาพแทบคลั่ง นางอยากได้ขนนกสีดำระยิบระยับ ไม่ต้องการเป็นนกที่ฉลาดที่สุดในใต้หล้าแล้ว!
ถังถังนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเล็กอวบอิ่มด้วยไขมันทารกเต็มไปด้วยแววตาจริงจังดั่งผู้ใหญ่: "หยาหยา อัปลักษณ์หน่อยก็อัปลักษณ์หน่อย ตอนนี้สิ่งสำคัญคือเจ้ารู้สึกว่าตนเองฉลาดขึ้นหรือไม่?"
ขนอ่อนบางบนหัวของหยาหยาถูกนางโกนออกจนหมด ย่อมต้องฉลาดเป็นกรดอย่างแน่นอน!
สายลมอ่อนพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง หยาหยารู้สึกเพียงความเย็นสบายบนหัวโล้นเกลี้ยง มันเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึง: "ถังเป่า หยาหยากลายเป็นนกฉลาดแล้ว!"
เป็นนกมานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งถึงเพียงนี้!
หยาหยากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจบนโต๊ะ เมื่อมองดูตัวเองในกระจกทองเหลืองอีกครั้ง กลับพบว่าหัวโล้นเกลี้ยงนั้นดูไม่เลวเลย!
ถังถังได้ยินแล้วดีใจยิ่งนัก คว้ามีดทำครัวจะฟันไปที่ผมตนเอง
กู้จิ่นเจ๋อกำลังฮัมเพลงเดินเข้ามา เห็นภาพนั้นพอดี ตกใจจนขาอ่อนแทบล้มกระแทกพื้น
"น้องหญิง!" เขาร้องด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเซียว พุ่งเข้าไปแย่งมีดทำครัวจากมือถังถัง: "เจ้าทำอะไร?"
ถังถังมือว่างเปล่า เงยหน้าเล็กด้วยความงุนงง: "พี่สาม ท่านมาได้อย่างไร? ถังถังกำลังเปลี่ยนเป็นคนฉลาดอยู่เจ้าค่ะ!"
กู้จิ่นเจ๋อจึงเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน มือน้อยๆ เดิมขาวเนียนของน้องสาวกลับดำปี๋ แก้มสองข้างเปรอะหมึก ใต้จมูกยังมีรอยหมึกยาวเฟื้อย แม้แต่ริมฝีปากก็มีจุดหมึก ดูราวกับแมวหน้าด่างทั้งตัว!